Scheidsrechtersprobleem? NEE, Supportersprobleem? JA

Toen ik vele jaren geleden voor de eerste keer een training bijwoonde bij onze club werd ik getroffen door het enorme enthousiasme van de trainers (toen waren dat Dorette Pronk en Arie Gorissen) en zeker ook de spelers. Een geweldig positivisme en grote inzet.

In later jaren is mij duidelijk geworden dat dit niet altijd zo is in onze basketbalsport. Wel de inzet en zeker ook het enthousiasme, helaas wordt dit alles regelmatig met een negatief sausje overgoten. Trainers en coaches blijken vaak te denken dat je met negativiteit positieve resultaten kunt bereiken. Net alsof je aan het trainen bent om hard te kunnen lopen, terwijl je alleen maar aan fietsen doet.

Tegenwoordig kom ik als voorzitter van de club nog steeds veel in contact met uiterst positieve en enthousiaste mensen, vele initiatieven worden opgestart. Als supporter van ons dames 1 team kom ik echter ook de keerzijde regelmatig tegen.
Helaas lijkt het erop dat het enthousiasme en het aanmoedigen van ‘onze’ dames soms bij een (klein) deel van ons publiek, overslaat in het voor rotte vis uitmaken van de scheidsrechters.

Zij fluiten inderdaad lang niet altijd een perfecte wedstrijd. Maar welke speelster speelt wel een perfecte wedstrijd? Ik ben er van overtuigd dat GEEN scheidsrechter naar de ICL komt om voor de Probuild Lions de wedstrijd te verzieken. Ons publiek doet dit echter wel vaak voor de scheidsrechters. Ik kan me langzamerhand goed voorstellen dat vele scheidsrechters niet met plezier richting de ICL komen, zij willen het graag goed doen, in de ogen van dit publiek doen ze dit echter bijna nooit.

Afgelopen zaterdag verliezen we van CTO. Onze beste speelster heeft na 7 minuten al 4 persoonlijke fouten. Ook ik denk dan dat het arbitrale trio dit niet helemaal juist gezien hebben. Toch verliezen we niet hierdoor, we verliezen omdat onze speelsters gewoon te veel misgeschoten hebben en zeker ook omdat de tegenstander het goed gespeeld heeft.
Onze uitblinksters, ‘lady’s of the game’, schieten veel vaker mis dan dat de scheidsrechters er naast zaten. Wij geven ze bloemen en iedereen is positief over hun spel, de scheidsrechters durfden niet eens een drankje te komen drinken na afloop van de wedstrijd door de vele negatieve reacties vanuit het publiek. Bedenk eens hoe bijvoorbeeld onze grote talenten zich zouden voelen als we hen net zo behandelen als dat we met de scheidsrechters doen, zouden ze dan nog lang blijven spelen?
Laten we , met de emotie die bij sport hoort, ons bij de wedstrijden vooral richten op het aanmoedigen van onze teams en NIET op het negatief reageren op bijna alles wat de arbitrage doet. Het is de bedoeling dat het leuk is om naar de ICL te gaan en er met elkaar een goed gevoel aan over te houden. Laten we ook eens aan de scheidsrechters blijken dat we blij zijn dat zij dit doen en dat we zien dat zij ook hun stinkende best doen.

Emotie tonen mag en hoort bij de sport, alles negatief beoordelen van een scheidsrechter hoort daar duidelijk niet bij.
Hans Larooi