Geschiedenis

NK Club kampioenschaps wedstrijden van de jeugd
In de 40 jarige historie van Landslake Lions zijn er meerdere teams geweest die op een NK mochten meedoen. Dit is de complete lijst:

  • 1979 Jongens Aspiranten (u14) 2e van Nederland (Frank Soonius/Hans Bohne)
  • 1981 Meisjes Aspiranten (u14) 1e van Nederland (Hanny de Kok)
  • 1983 Meisjes Aspiranten (u14) 4e van Nederland (Monique Teufer)
  • 1983 Meisjes Kadetten (u16) 3e van Nederland (Monique Teufer)
  • 1984 Meisjes Aspiranten (u14) 2e van Nederland (Sabrina Oudkerk Pool)
  • 1985 Meisjes Kadetten (u16) 3e van Nederland (Sabrina Oudkerk Pool)
  • 1986 Meisjes Kadetten (u16) 2e van Nederland (Sabrina Oudkerk Pool)
  • 1988 Meisjes Kadetten (u16) 2e van Nederland (Saskia Duikers)
  • 1993 Meisjes Aspiranten (u14) 2e van Nederland (Ria de Roos)
  • 1996 Meisjes Junioren (u18) 1e van Nederland (Arie Gorissen)
  • 2009 Jongens Onder 12 3e van Nederland (Arie Gorissen)
  • 2012 Meisjes Onder 14 1e van Nederland (Johan Kaal)
  • 2013 Meisjes Onder 14 3e van Nederland (Johan Kaal)
  • 2014 Meisjes Onder 16 1e van Nederland (Johan Kaal)
  • 2015 Meisjes Onder 16 1e van Nederland (Brian Hirman)
  • 2016 Meisjes Onder 16 1e van Nederland (Johan Kaal)
  • 2016 Meisjes Onder 18 2e van Nederland (Brian Hirman)
  • 2017 Meisjes Onder 16 1e van Nederland (Clemens Post)

Landslake
Lions 1972-1997

door Henk
Wals

Amsterdam, november
1996

Foto’s en archiefmateriaal:
Jaap Pelk, Ruud Nassette, Henk Wals, Adri Voglezang de Jong

Vooraf

Het schrijven van de geschiedenis van
Landslake Lions is een klus die ik met plezier op me heb genomen. Ik heb het
allemaal vanaf het begin meegemaakt en geschiedschrijven is mijn vak. Het meeste
zag ik zelfs van dichtbij, als bestuurslid of in een andere functie. Aan één
kant was dit handig, aan de andere kant vormde dit een probleem. Het wordt dan
moeilijk om de nodige distantie te betrachten. Ik heb dan ook geaarzeld of ik
hiertoe zelfs maar een poging moest ondernemen. Tenslotte kan je ook gewoon je
herinneringen opschrijven en er een persoonlijk verhaal van maken. Toch heb ik
gekozen voor een meer afstandelijke benadering, om zo meer recht te kunnen doen
aan alle mensen die in die vijfentwintig jaar in de vereniging een rol hebben
gespeeld. Maar het subjectieve haal je er nooit helemaal uit, al was het alleen
maar door de keuzes die je maakt om iets wel of niet te vermelden. In die zin is
het toch mijn verhaal. Zo lang je dat maar weet is het niet erg.

Het bronnenmateriaal bestond voornamelijk
uit oude clubkranten, zorgvuldig bewaard door de onvolprezen Jaap Pelk. De
kwaliteit daarvan was wisselend. In bepaalde periodes werd van alles en nog wat
verslag gedaan, in andere tijden liet men dat na. Zo leek het soms alsof er geen
heren-1 of dames-1 bestond. In dat geval moest teruggegrepen worden op ander
materiaal, zoals kranteknipsels. Het verhaal is verdeeld in vier periodes. De
eerste periode, 1972-1975, geldt de pioniersjaren. Over deze tijd is weinig
materiaal bewaard gebleven. Ook de herinnering laat ons hier vaak in de steek,
zodat het verhaal over deze tijd noodgedwongen kort moest blijven. De tweede
periode, 1975-1981, gaat over de snelle opgang die de vereniging in die tijd
maakt. Het verenigingsleven bloeit volop, er komen steeds meer leden en de
heren-1 gaan spongsgewijs naar de topsportliga. De jaren 1981-1988 vormen de
derde periode. In deze tijd wordt het allemaal weer wat minder. Het ledental
gaat van circa 250 naar 170, het aantal actieve leden loopt terug, het is
financieel moeilijk, de sfeer gaat achteruit. Daar staat tegenover dat de
dames-1 en de dameskant steeds beter worden. Dat brengt ons op de laatste
periode: 1988-1997. Sportief gezien stelt de dameskant steeds meer voor, de
herenkant steeds minder. Financieel loopt het wat beter, doordat er eindelijk
serieuze sponsoren worden gevonden. Maar voor de goede gang van zaken blijft de
vereniging hiervan wel afhankelijk, zodat de basis wankel blijft. Het ledental
is de laatste jaren stabiel, maar het is moeilijk om voldoende actieve leden te
vinden. Een goed teken is wel dat er de laatste tijd veel kinderen zijn
aangemeld; sportieve hoop voor de toekomst dus. Kortom: goede en slechte dingen,
maar al met al zijn we geen slechte vereniging geworden. We stellen iets voor in
de Nederlandse basketballwereld. Veel mensen hebben daaraan de afgelopen
vijfentwintig jaar een bijdrage geleverd. Sommigen zijn nog steeds actief,
anderen verdwenen. De navolgende geschiedenis is aan hen opgedragen.

Henk Wals

november 1996

De eerste jaren
(1972-1975)

Eind 1971 valt er bij veel Landsmeerders
een klein briefje in de bus. Ene Ruud Nassette was van plan een
basketballvereniging op te richten. Als je belangstelling had, dan kon je
bellen. Ruud was op school enthousiast geworden voor de basketballsport en
gooide wel eens een balletje met enkele vrienden, onder wie Kees van Beijnum (inderdaad, hij zou later een beroemde schrijver worden) en Glenn Bottse. Dat gebeurde op het
pleintje van huishoudschool De Springplank. Problemen met de beheerder
daarvan leidden tot het idee een vereniging op te richten. Henk Luxwolda,
gymleraar in Landsmeer en in zijn vrije tijd voorzitter van de Amsterdamse
basketballvereniging The Wolves, was toen men hem dat vroeg bereid de
jeugdige oprichters van advies te dienen. Het briefje waarmee de oprichting
wereldkundig werd gemaakt lokt veel reacties uit. Maar liefst 110
belangstellenden melden zich. De gemeente verleent haar medewerking en al snel
kan met trainen worden begonnen. Dat gebeurt in gymzaal aan de Sportlaan. Ruud
Nassette daarover:

“De beginnende spelers
wisten niets van basketball en ook de trainers werden voor de leeuwen geworpen.
Gelukkig waren Piet Drewes en Henk Luxwolda bereid een helpende hand toe te
steken. Helaas was Piet Drewes al spoedig genoodzaakt zich wegens studieredenen
terug te trekken”.

Gelukkig meldt zich al snel nog iemand die er
verstand van heeft: Jaap Pelk, die bij Landlust in de eredivisie heeft gespeeld.
Hij ontpopt zich al spoedig als de grote animator in de jonge vereniging en
samen met Ruud Nassette zou hij voorlopig de kar trekken. Het eerste
trainerskorps heeft geen gemakkelijke taak; bijna niemand van de leden heeft
anders dan op school gebasketbald en alle fundamentals moeten nog worden
aangeleerd. In het eerste bestuur zaten onder meer Ruud Nassette als voorzitter,
Joop de Kok als penningmeester en mevrouw van Aggelen als secretaris.

De vereniging schrijft zich in voor de
competitie 1972-1973. Er worden twee herenteams, één damesteam en één
jongens-juniorenteam geformeerd. De eerste officiële tenues zijn rood en hebben
zwart afgebiesde mouwtjes. Competitiewedstrijden speelt men in Amsterdam nog in
de Oude RAI, waar het regelmatig vriest en je moet uitkijken voor gaten in de
vloer. Voor vertrek naar uitwedstrijden wordt altijd afgesproken op het pleintje
voor de winkel van Batstra. Vandaar dat veel wedstrijdverslagen van vóór 1981
beginnen met de standaardzin: “We vertrokken van Batstra…”

In het eerste herenteam van coach Jaap
Pelk spelen onder meer Ruud Nassette, Kees Kampstra, Kees van Beijnum, Gerard
Leguijt, Glenn Bottse, Dirk Vooren en Henk Wals. In het tweede onder anderen
Joop de Kok en Eric Nassette. Bij de dames treffen we Hannie de Kok en Lia
Goedhart aan. Het damesteam verdwijnt na het eerste jaar weer. De heren-1
krijgen het derde seizoen versterking van enkele oude makkers van Jaap Pelk uit
Amsterdam: Harry de Voos, Tom van Rhee en Hans Koopmans. Ook juniorenspeler Bart
Post speelt al regelmatig mee.

Over de resultaten van de eerste jaren is
weinig bekend. Juniorenspeler Gert Berghorst herinnert zich:

“We hadden in die tijd een “sterk”
team. We wonnen namelijk maar één wedstrijd. Van Fiat-stars. Wij natuurlijk zeer
trots, want Fiat-stars was toch niet niets. Fiat-stars was echter wèl niets…
Het jaar daarop verging het ons al net zo, al hadden we toen wel een
gelijkwaardige tegenstander: de Monks uit Monnickendam. Hierin speelde ook Pim
van Dijk, die later naar Landslake kwam. Tegen die club speelden we zeer
belangrijke wedstrijden, namelijk die om de laatste plaats…

In het derde seizoen (1974-75) verandert
de samenstelling van het juniorenteam, met onder anderen Mauke Pool, Bart Post,
Raymond Eeken, Joost van der Wal en Frank Soonius. Ruud Nassette is coach en dit
seizoen werd het team kampioen, met als voornaamste concurrent weer de Monks. In
feite wordt hiermee de basis gelegd voor de uiteindelijke sprong naar de
topsportliga.

Helaas is over de eerste periode van de
vereniging weinig meer dan dit bekend. Een clubblad bestond nog niet en er is
verder geen geschreven materiaal overgebleven. Dat verandert in
1975.

(1975-1981)

Halverwege de jaren zeventig ontgroeit de
vereniging haar kinderschoenen en begint in de tienertijd te komen. Een
voorbeeld daarvan is de oprichting van een clubblad, natuurlijk op initiatief
van Jaap Pelk. “Langer wachten kon nu niet meer”, valt er in het redactionele
voorwoord van het eerste nummer te lezen, “De grote groei van het aantal leden
in de laatste maanden versnelde het totstandkomen”. Het is dan januari 1976. De
eerste twee nummers van het blad, Time-out geheten, worden nog door
Jaap zelf vol geschreven, onder het pseudoniem “Redactie”. Maar in het voorjaar
worden drie clubleden, Hetty Hartman, Freek van der Ham en Henk Wals, bereid
gevonden een echte redactie te vormen. De naam Time-out vinden ze te
saai en Freek bedenkt de nieuwe naam Het Hol van de Leeuw. Tegenslagen
doen zich ook voor: bij de bezorging van de eerste aflevering van het clubblad
loopt bezorgster Karin Huisman een bekeuring op wegens fietsen op de
stoep.

Het voorjaar van 1976 biedt een beeld van
koortsachtige activiteit. Op 23 maart vindt de eerste vergadering van de
Commissie Bouw Sporthal plaats, waarin namens Landslake Lions Ruud Nassette en
Jaap Pelk zitting nemen. De activiteiten van deze commissie zullen uiteindelijk
leiden tot de bouw van het Indoor Centrum Landsmeer in 1980.

In november 1975 is, uiteraard onder
bezieling van Jaap, begonnen met een propaganda-actie voor minibasketball. Dit
leidt al snel tot 25 aanmeldingen en op 1 februari 1976 wordt in de Postmavo de
eerste wedstrijd van de jongens gespeeld, tegen Early Bird uit Purmerend. Coach
is juniorenspeler Frank Soonius. In het team spelen onder meer de gebroeders
Prins, Andreas van der Bout en Michiel van Ginkel. De wedstrijd wordt
verdienstelijk verloren met 26-28. Vanaf dat ogenblik verschijnen er in een
speciale minirubriek wedstrijdverslagen in de clubkrant. Één is van de hand van
de toen twaalfjarige Cees Hartman, die toen ook al leuk uit de hoek kon
komen:

“Bij de tegenpartij deed ene
nummer 20 mee. Ik betwijfelde of hij 13 was, want hij had flinke snorren en een
scheerapparaat in zijn achterzak. Clemens Post speelde zijn eerste wedstrijd
goed, maar hij aarzelde af en toe nog met schieten”.

Cees en Clemens zouden ruim 20 jaar later hun
carrière eindigen bij de heren-3. Zijn hele verdere loopbaan heeft Cees een
grote weerzin gehouden tegen aarzelend schieten.

De meisjes-welpen speelden hun eerste
wedstrijd op 11 april 1976 tegen De Kinker. Deze ging verloren met 2-44 en Irene
van Ginkel was de enige scorer.

Een ander teken van de naderende
volwassenheid is dat verschillende teams een belangrijke rol beginnen te spelen
in de competitie. De jongens-junioren, onder leiding van de nieuwe coach Hans
Böhne, bereiken in het seizoen 1975-1976 de tweede plaats in het district
Amsterdam. Dit gaf recht op het spelen van promotiewedstrijden tegen de andere
nummers 2 uit het rayon Noord-Holland. Achtereenvolgens worden Zeemacht en HOC
verslagen en de promotie naar de rayon-klasse is een feit. In het team Bart
Post, Frank Soonius, Mauke Pool, Vasco Tilon, Edvard Houtkoop, Pim van Dijk en
Terry Snoek. Bart, Frank en Mauke spelen dan ook al regelmatig in het eerste
herenteam van coach Jaap Pelk, samen met onder anderen Cor Kenter, Hans
Koopmans, Tom van Rhee, Harry de Voos en Peter Vos. Dit team draait mee in de
top van de derde klasse in het district Amsterdam. Grote concurrent voor de
eerste plaats is Derba uit De Rijp. Op woensdagavond 28 april 1976 moest in de
Apollohal in een onderlinge wedstrijd de beslissing vallen. Meer dan tweehonderd
Landsmeerders en Rijpenaren waren naar Amsterdam getogen om hum team aan te
moedigen. Na een ongelooflijk spannende slotfase won Landslake Lions de
wedstrijd met 49-48. Helaas bleek later een score van Derba niet op het
scoresheet terecht te zijn gekomen, zodat na protest van deze zijde de wedstrijd
moest worden overgespeeld. Dat gebeurde op 13 mei. Derba had zich de moeite van
het protest kunnen besparen, want de tweede wedstrijd werd gemakkelijk door de
onzen gewonnen: 62-40. De heren-1 was kampioen van de derde klasse van het
district. Promotie was dus sowieso een feit, maar door een slinkse truc van Jaap
Pelk kon de tweede klasse worden overgeslagen. Jaap had er lucht van gekregen
dat de Amsterdamse vereniging TOP op sterven na dood was. TOP speelde in de
eerste klasse van het district. Door nog snel een formele fusie tussen beide
clubs tot stand te brengen kon Landslake onder de naam Landslake Lions/TOP het
volgend jaar in de eerste klasse spelen. Dat “TOP” verdween in de praktijk al
heel snel.

Een damesteam was er nog niet, maar wel in
de maak. De meisjes-junioren onder leiding van coach Justus van Soelen bestonden
uit Hetty Hartman, Elice van Soelen, Anneke Wals, Jacqueline Jansen, Marja
Hopman, Liesbeth Punselie en Margreet de Boer. Hetty en Elice werden in het
voorjaar van 1976 uitgenodigd voor een selectietraining van het Amsterdamse
junioren-team. Het werd geen succes. Hetty meldt in de clubkrant:

“Het viel Elice en Hetty op dat
men wel een beetje koeltjes tegen elkaar deed, op een enkele uitzondering na. Er
werd in een waterval van Amerikaanse termen gesproken en veel begrepen we er
niet van. Na een half uur kreeg Hetty een bloedneus, zodat ze even in het
EHBO-hok kon uitpuffen. Het verdere verloop van de training zal ik u maar
besparen, maar het had de sfeer van een ondergelopen kelder. Om kwart voor negen
werd aan Hetty en Elice duidelijk gemaakt dat ze de volgende trainingen maar
niet meer moesten komen”.

De kampioenschappen worden op 22 mei gevierd
tijdens het eerste clubfeest in het gebouwtje van tennisvereniging “Heb Durf”.
Bovendien viert men daar dat de familie Berghorst zijn vijfde speler aan de
vereniging geleverd heeft.

Als toetje van het seizoen namen we begin
juni deel aan de Supercup, die door de gemeente Landsmeer in 1976 werd
georganiseerd bij haar 650-jarig bestaan. Na een aantal onderdelen stond
Landslake Lions op een tweede plaats achter IVV met zes punten achterstand. Het
laatste onderdeel, een zeskamp, moest op 5 juni uitkomst bieden. Nadat
presentator Barend Barendse per helikopter was gearriveerd wisten Hetty Hartman,
Elice van Soelen, Gert Berghorst, Mauke Pool, Frank Soonius, Henk Wals, Eric
Nassette, Pim van Dijk en captain Ruud Nassette de zeskamp helaas maar met vijf
punten verschil van IVV te winnen. Een tweede plaats dus. Ruud Nassette gaf een
hem kenmerkende analyse in het clubblad:

“Op de keper beschouwd, was het
een scheidsrechterlijke dwaling, die de eindstand bepaalde, maar gesteld kan
worden dat door maar met 1 punt te verliezen van de gigant IVV (met zo’n grote
keuze) de vereniging zich uitstekend presenteerde tegenover de
bevolking…”

(1976-1977)

In de ledenvergadering van september
treedt Ruud Nassette af en wordt als voorzitter vervangen door Justus van
Soelen. Het bestuur, verder bestaande uit André Bruining (tweede secretaris) en
Joop de Kok (penningmeester), wordt aangevuld met Gert Berghorst, die
vice-voorzitter wordt. Een buurman van Jaap, Paul Koster, wordt eerste
secretaris.

De herenselectie begint het seizoen bij de
bosbaan, met zware conditietrainingen onder leiding van Tom van Rhee. Aan het
gezelschap van vorig jaar zijn Ferry Hagen (afkomstig van De Germaan) en Henk
Wals (terug uit militaire dienst) toegevoegd. Daar staat een zwaar verlies
tegenover: Bart Post heeft in een vlaag van ambitie besloten bij Torline
Mosquito’s in de eerste divisie te gaan spelen. De heren zullen het seizoen
beëindigen met een derde plaats in de eerste klasse van het district.

De meisjes-junioren van vorig seizoen
spelen nu als dames-1 en worden gecoacht door Henk Wals. In maart wordt, na een
met 54-4 (!) gewonnen wedstrijd tegen TIW, vrij onverwacht het kampioenschap
behaald. Speelster Erna Gras daarover:

“Maar goed, nadat iedereen
geklaagd had over het verspillen van die avond kwamen we voor een verrassing te
staan. Een meneer van de bond (sorry, maar ik weet zijn naam niet) overhandigde
ons een prachtige zilveren basketbalster. Pas later drong tot ons door dat we
kampioen waren geworden. Het improvisatietalent van Jaap Pelk maakte het
mogelijk dat wij toch nog bloemen kregen na een frisse douche.”

De dames besluiten het kampioenschap dan
maar de volgende wedstrijd te vieren. Dat gebeurt op 10 maart. Secretaris Paul
Koster biedt de dames een levende haan aan als mascotte. De dames promoveren
naar de eerste klasse.

Ruud Nassette coacht intussen de
meisjes-junioren. De jongens-junioren krijgen versterking van Pieter Vermeulen,
Hugo Woudhuysen en Joost van der Wal. Het vorig jaar gestarte minibasketball
wordt verder gestimuleerd met de oprichting van een welpen-basketballcommissie,
bestaande uit Jaap Pelk, Elice van Soelen en Hanny de Kok. Hanny maakt hiermee
haar entree in de Landslake-organisatie. Voorlopig zal ze niet meer stoppen.
Naast deze mensen zijn het Elice van Soelen, Mauke Pool en Anneke Wals, die er
voor zorgen dat de zogenaamde welpen-zaterdagmiddagen in de Postmavo een succes
worden. De jongens-welpen worden getraind door Bob Plantinga en gecoacht door
Frank Soonius. Aan het eind van het seizoen worden de jongens
kampioen.

In Het Hol van de Leeuw, dat één
maal per twee weken uitkomt, begint een door Freek van der Ham geschreven
vervolgverhaal, “De geruchtmakende carrière van Elmo Jonathan Plebney”. Al
spoedig komen er verzoeken van andere verenigingen binnen, of ze het verhaal
mogen overnemen. Zo kunnen al spoedig de leden van The Wolves (Amsterdam) en Sea
Devils (Castricum) meegenieten van Freeks creativiteit. Verder start de rubriek
“Het lid van de maand”, die meestal gewonnen wordt door de redactie zelf of door
Hans Koopmans. De prijzen die hiervoor uitgereikt worden variëren van een “nest
jonge honden” tot “een handtekening van de voorzitter”. Deze voorzitter moet het
trouwens nog al eens ontgelden in het weinig gezagsgetrouwe
Hol.

Zo valt in een verslag van de opening van
Sporthal De Weeren in februari 1977 te lezen:

Bij het vertrek uit deze poel van
jolijt deed zich nog een aardig incident voor: terwijl wij in Paul Kosters wagen
het terrein af tuften zagen we een duistere figuur moeilijk lopend over een
zandhoop wankelen om vervolgens midden op de weg, vlak voor onze auto ongenadig
op z’n bek te vallen. Toen de vagebond, tenminste volgens ons was hij dat,
overeind krabbelde en onze kant op strompelde zagen we dat het niemand anders
was dan de heer Van Soelen.”

Een andere passage uit hetzelfde verslag,
waarin melding werd gemaakt van lallende en bloemstukken jattende
hoogwaardigheidsbekleders, leverde protesten op van de gemeente Amsterdam. De
opening van De Weeren werd trouwens opgetuigd met een tweekamp van Landslake
Lions tegen korfbalclub Archipel. De korfbalwedstrijd was dankzij ex-korfballers
Tom van Rhee en Harry de Voos nog vrij spannend en ging uiteindelijk met 5-6
verloren. In elk geval: vanaf die tijd werd De Weeren onze thuishal, waarbij de
vaste avond eerst op donderdag en later op dinsdag viel. Of we blij moesten zijn
met De Weeren viel nog te bezien. Hoewel De Weeren als centrale speelhal was
aangemerkt, kwamen in het voorjaar van 1977 scheidsrechters en
bondsfunctionarissen regelmatig niet opdagen, wat Jaap Pelk in maart al tot de
verzuchting verleidde dat “wat een heerlijk avondje De Weeren had moeten
worden”, tot dan toe “alleen maar ergernis had opgeleverd”.

In januari werd het eerste lustrum van de
vereniging gevierd. Er kwam een speciaal extra mooi jubileumnummer van Het
Hol
uit, gemaakt in de drukkerij van de voorzitter en met bijdragen van een
aantal prominente clubleden. Verder vond op 8 januari een spelenkermis voor de
welpen plaats en was er een feest in het Dorpshuis voor de overige leden. Hetty
Hartman weet daarover te melden dat “de voorzitter zoals gewoonlijk weer de
meeste plaats innam op de dansvloer, in tegenstelling tot zijn summiere
openingsrede”.

Freek van der Ham wordt geïnspireerd tot
het schrijven van een clublied:

Ik ga bij Landslake Lions
dat is mijn ideaal
Want horen bij de Lions
dat wil je allemaal
Zo hoog springen als Mauke
Zo goed schieten als Frank
Hij is mijn ideaal, ja
Frank, Frank, Frank!

(Op de wijs van: Zo slank zijn als je dochter, van Corrie Van Gorp)

Op 27 april komen de Harlem Globetrotters
naar Nederland. Een gedeelte van de organisatie is toevertrouwd aan Jaap Pelk.
Zo kunnen een groot aantal Lions-leden als security guard de vertoning gratis
bijwonen. In de zelfde tijd komt een van de eerste geldwervingsacties van de
grond. Alle leden moeten 5 of meer stickers verkopen. De opbrengst gaat naar
“het jeugdtrainerfonds”. De meeste stickers worden verkocht door Jan Pieterse en
René Bakker, die overigens op dat moment niet eens lid is van de
vereniging.

Het seizoen wordt besloten met een feest
op 3 juni in “De Voorhof”. Daarna moeten alleen Mauke Pool, Tanja Vet en Joost
van der Wal nog aan de slag, want zij vertegenwoordigen Landsmeer en Nederland
bij Spel zonder Grenzen in Groot Brittannië.

(1977-1978)

Langzamerhand krijgt de vereniging een
andere, meer volwassen organisatiestructuur. Ook het bestuur wijzigt. Gert
Berghorst zag in dat besturen toch niet zijn grootste liefhebberij was en trok
zich na een jaar weer uit het bestuur terug. Hij werd opgevolgd door Cees van
Amesfoort, geen basketballer, maar boekhouder. En buurman van Jaap Pelk. Cees
neemt het penningmeesterschap op zich en Joop de Kok schuift door naar de post
van vice-voorzitter. Hetty Hartman is inmiddels uit de redactie verdwenen, maar
zij speelt nu een belangrijke rol in de pas opgerichte activiteitencommissie,
met daarin verder Elice van Soelen, Ruud Nassette, Henk Wals, Freek van der Ham,
Bart Post, Anneke Wals en Jacqueline Jansen. Ook is er nu een Technische
Commissie, met daarin Ruud Nassette en Jaap Pelk. De welpencommissie gaat op in
een jeugdcommissie, waarin Jaap Pelk, Hanny de Kok, Elice van Soelen, Hetty
Hartman, Erna Gras, Bart Post en Gert Berghorst zitting hebben. Over Berghorsten
gesproken: inmiddels zijn er zes (Gert, Gerhard, Bertha, Evelien, Hans, Rob)
lid, hetgeen in het vijfentwintigjarig bestaan door geen enkele familie meer
geëvenaard zal worden.

Het seizoen 1977-1978 bracht ook het
eerste, natuurlijk door Jaap Pelk georganiseerde, schoolbasketballtoernooi. De
activiteitencommissie organiseerde een goed bezocht tafeltennistoernooi voor
jeugdleden in de Voorhof op 7 januari 1978. Trainen gebeurde in de Postmavo, op
woensdag en donderdag.

De oude kern van de heren-1 van vorig jaar
deed (behalve Cor Kenter) een stapje terug en het jongens-juniorenteam
promoveerde tot heren-1. Het werd aangevuld met René van den Bemt (ex-Delta
Lloyd) en ene Hans Kottmann. Bij de aanvankelijke selectie, die op 16 augustus
de conditietrainingen in de Twiskepolder aanving, zaten ook nog Henk Wals en het
van DWV afkomstige nieuwe lid Henk van Ommeren. En wat belangrijker was: Bart
Post keert terug, na een mislukt seizoen bij Torline Mosquito’s. Later in het
seizoen behaalt hij zijn rijbewijs, weet het Hol te melden. Hans Böhne
wordt de nieuwe coach. Het nieuwe herenteam wordt kampioen van de eerste klasse
en promoveert na een gewonnen promotiewedstrijd tegen Hoppers uit Hoorn naar het
rayon. Men noemde dat overigens toen nog de “tweede divisie”. Ook het oude team,
nu heren-2, wordt kampioen.

Jaap Pelk werpt zich intussen op als coach
van de dames-1, die worden gevormd door de teruggekeerde Lia Goedhart, Erna
Gras, Hetty Hartman, Marja Hopman, Jacqueline Jansen, Elice van Soelen, Anneke
Wals (valt al snel definitief af wegens een knieblessure) en Adri Kamminga. Zij
worden 2de in de eerste klasse Amsterdam

Sabine de Kok, dan 13 jaar, wordt
geselecteerd voor het Amsterdams kadettenteam. Het vergaat haar beter dan Hetty
en Elice tijdens het vorige seizoen. Het scheidsrechtersprobleem groeit de bond
boven het hoofd en ze besluit de clubs er meer op te zadelen. Scheidsrechters
voor lagere teams moeten voortaan zelf worden aangewezen.

Op 3 juni 1978 vindt het jaarlijkse
clubfeest plaats, dit keer weer in het tennisgebouwtje. De activiteitencommissie
heeft zich uitgesloofd: er is een barbecue en een echte discotheek, die
spijkerbroeken uitdeelt. Een daartoe neergezet televisietoestel laat de
voetbalwedstrijd Nederland-Iran zien.

(1978-1979)

Oude gezichten verdwijnen, nieuwe komen
binnen. Freek van der Ham gaat bij de Angels spelen. Hij blijft nog wel
medewerker van het Hol van de Leeuw en levert afleveringen van zijn
steeds ingewikkelder wordend vervolgverhaal. In de redactie wordt hij opgevolgd
door Hans Kottmann, die zich in de vereniging snel thuis is gaan voelen. Tweede
secretaris André Bruining vertrekt voor zijn werk naar Afrika. Jaap Pelk, onder
het pseudoniem “Miep”, neemt het secretariswerk over, want Paul Koster moet het
wegens studie rustiger aan gaan doen. De stand van zaken is dus als
volgt

Voorzitter: J. van Soelen
Vice-voorzitter: J. de Kok
Secretaris: M. Pelk
2de secretaris: P. Koster
Penningmeester: C.J. van Amesfoort
Overigens is er ook een -niet tot het
bestuur behorende- jeugdsecretaris in de persoon van Willem Peters.

Een nieuweling die wij dit jaar mogen
begroeten is de 23-jarige heren-1 speler Gerard Handstede. Met zijn
naamsbekendheid zit het al gelijk goed, want afleveringen lang worden in Het
Hol van de Leeuw
rectificaties geplaatst van zijn, steeds maar weer,
verkeerd gespelde naam. Het begint onschuldig met “Hanstede”, maar daarna volgen
“Handsnede”, “Hondstede”, “Brandstede”, “Braadslede”, “Hompsnede” en
“Handstandje”, tot Gerard er genoeg van heeft en in december een ingezonden stuk
schrijft. Maar inmiddels mag hij zich tot de celebrity’s van de
vereniging rekenen. Het Hol verschijnt overigens één maal per twee
weken, volgens een strak schema.

De activiteitencommissie, voor de
gelegenheid aangevuld met Jaap Pelk, is de hele zomer van 1978 bezig geweest met
de uitvoering van Jaaps idee om in Landsmeer een buurtbasketballtoernooi te
organiseren. In de eerste week van september is het zo ver. Op het pleintje
achter de huishoudschool bestrijden zes Landsmeerse buurten elkaar. De
zomeravonden zijn mooi en het toernooi wordt een succes. De finale is op
zaterdagmiddag 9 september, te samen met een demonstratiewedstrijd van Landslake
Lions tegen Zaandam. Studio Sport maakt beelden van de gebeurtenis.

Een andere gebeurtenis, waaraan de
activiteitencommissie in de zomer had gewerkt, was het eerste Landslake Lions
trainingsweekend, dat in het weekend van 22 september plaatsvindt. Als locatie
was het landgoed “De Spaarnberg” (bij Haarlem) uitgekozen. Het zijn de
hoogtijdagen van de disco-rage en het weekend draagt daarvan de sporen.
Stayin’ alive is het parool en Jaap “hé-ho” Pelk heerst over de
dansvloer. Hans Koopmans hierover:

“…toen iedereen zich
uiteindelijk op de dansvloer bevond, voelde de heer Pelk zich geroepen om de
bende te gaan leiden onder het uitzinnige gebrul van “Steen in me lijf, steen in
me lijf, ah, ah, ah, ah…….” en de rest van de avond zich waggelend voort te
bewegen.”

Dezelfde Hans Koopmans geeft op 18 november een
feest in zijn woning aan de Pieter Basstraat, waarvoor de hele vereniging is
uitgenodigd.

In de vereniging is intussen ook ene Jaap
de Wit opgedoken, een CIOS-student, die stage loopt bij de heren-1. Later in het
seizoen gaat hij de jongens-junioren trainen.

De dames-1 bestaat in grote trekken uit
dezelfde speelsters als het vorig seizoen. Jaap Pelk is opnieuw coach. In
november krijgen de dames nieuwe kostuums, van Rucanor. Hetty Hartman vindt dit
geen succes: de broeken zijn te groot en omdat er geen wasinstructies worden
bijgeleverd zijn de shirts al in december roze-rood van kleur.

De heren-1 spelen onder leiding van Hans
Böhne in de tweede divisie, rayon c. Ook dit team verandert niet spectaculair
van samenstelling. Hugo Woudhuysen vertrok en René van den Bemt en Cor Kenter
doen definitief een stap terug naar het tweede. Daar staat tegenover dat Gerard
Handstede en René Vermaat overkwamen van BV Zaandam. Verder maakt ook Gert
Berghorst deel uit van de selectie. In de persoon van Paulien, de vriendin van
Mauke Pool, hebben de heren nu een professionele verzorgster. In maart 1979 doet
zich iets vervelends voor. Na een in de Apollohal gespeelde wedstrijd worden uit
de auto van coach Böhne alle trainingspakken van de heren-1 gestolen. De door
het bestuur op touw gezette stickeractie om de pakken terug te verdienen, wordt
door sommige leden maar matig geapprecieerd. Aardig is dat dit het eerste moment
markeert waarop het toekomstige bestuurslid Aart Herour zich in de vereniging
roert. In een boos stukje in het clubblad stelt Aart onder meer:

“Knagend ongenoegen kwam over mij.
Ik dus ook. Ik zou dus 10 stickers moeten verkopen, waardoor met het hiervoor
ontvangen bedrag van tien gulden Mauke, Bart, Vasco of noem maar een willekeurig
ander eerste team-lid op, in het nieuw gestoken kon worden. Waarom gaan die
jongens niet een zaterdagje werken, flitste het door mij heen…”

Tevens is dit een voorbode van een
probleem waarmee de vereniging later te kampen zou krijgen: de verwijdering
tussen de heren-1 en de rest van de vereniging. Maar voorlopig loopt dit nog
niet zo’n vaart. In het seizoen 1978-1979 eindigen de heren als vierde in de
tweede divisie. Niet slecht voor een debutant, zo is de algemene
opinie.

De heren-2 worden net als vorig jaar
kampioen en promoveren naar de eerste reserve-klasse. Ook de meisjes-welpen van
Hanny de Kok worden kampioen, na een zenuwslopende verlenging van de wedstrijd
tegen AMVJ. Ook de meisjes-junioren, onder leiding van Vasco Tilon, worden
kampioen, net als de jongens-kadetten. De meeste aandacht gaat dat seizoen
echter uit naar de jongens-aspiranten. In dit team spelen Frank en Mark-Jan
Prins, Hans Berghorst, Andreas van der Bout, Jan van der Linde, Donald Nieborg,
Jacob Park, Paul Krijvenaar, Michiel van Ginkel en Maurice Haring. Coach is
Frank Soonius. Op zaterdag 21 maart worden zij kampioen van het district
Amsterdam, na een wedstrijd tegen Racing Amsterdam, die met 163-27 (!) gewonnen
wordt. Mark-Jan Prins wordt topscorer met 81 punten. Ook het Amsterdamse
bekerkampioenschap werd door de aspiranten gewonnen. Op zaterdag 28 april werd
te Lisse gespeeld om het kampioenschap van het rayon Noord Holland.
Achtereenvolgens worden daar Sea Devils met 65-52 en W.G.W. met 67-36 verslagen,
waarna het kampioenschap een feit is. Op 9 juni wordt vervolgens gespeeld om het
kampioenschap van Nederland. Dit vindt plaats in de Kennemersporthal te Haarlem,
vlak bij “De Spaarnberg”, waar we op jeugd-trainingsweekend zijn. Helaas kan
coach Frank Soonius wegens ziekte niet coachen, hij wordt vervangen door heren-1
coach Hans Böhne. Er wordt gewonnen van Orca’s, J.R.C. Boxtel en Ymir, maar de
sleutelwedstrijd tegen Argus uit Den Haag gaat verloren met 45-37. De jongens
eindigen dus als tweede van Nederland. Het jeugd-trainingsweekend wordt met meer
dan 40 deelnemers overigens een groot succes.

Een week later, tijdens het slotfeest in
het tennisgebouwtje, krijgen de kampioenen prachtige drinkbekers uitgereikt. Het
was een gedenkwaardig feest, dat wegens geluidsoverlast werd beëindigd door de
politie. Daarna vindt een incident plaats, waarvan het Hol natuurlijk
later uitgebreid melding maakt:

“Als laatste ging een vrolijk
groepje [huiswaarts] waaronder zich onder andere Jaap de Wit en Bart Post
bevonden. Bart, die natuurlijk weer dertig liter pils gedronken had of zo, moest
begrijpelijkerwijs om de 3 meter halt houden om te plassen. Zo ook bij de
buitengewoon vieze prutsloot, welke zich bij de IVV-kantine bevindt. Op dat
moment vond Jaap het tijd om een grap uit te halen en even later lag Bart
languit in de bovengenoemde vieze prutsloot. Zelden is een grap meer geslaagd
geweest en ook Bart heeft er nog maandenlang plezier van gehad. Zelfs nu, als de
wind de verkeerde kant op waait kun je het nog ruiken. Maar wie zoekt zoiets nu
achter een keurige jongen als Jaap de Wit?”

Maar het seizoen is nog niet afgelopen.
Van 18 tot en met 23 juni wordt het tweede buurtbasketballtoernooi gehouden. De
finales vinden plaats op de openingsdag van de Landsmeerse sportweek en vele
verenigingsleden zijn ingeschakeld bij de organisatie

Nog één maal komt de vereniging die zomer
in actie. Op 27 juni vindt in het gemeentehuis de raadsvergadering plaats waarin
wordt beslist over bouw van de sporthal. Op het Raadhuisplein wordt dan een mede
door Jaap Pelk georganiseerde demonstratie gehouden, waarbij Landsmeerse
sporters hun argumenten kracht bij zetten met spandoeken en leuzen. Misschien
helpt dit: de gemeenteraad besluit tot de bouw van een sporthal op het
voormalige Enhabo-terrein.

(1979-1980)

Het Hol van de Leeuw verschijnt
de eerste twee keren van het seizoen 1979-1980 voor het laatst met het
vertrouwde rode omslag met de Canadese en Russische basketballers. Voorzitter
Van Soelen heeft een prachtig nieuw ontwerp gemaakt, met op de voorkant Jaap
Pelk, die geleund tegen de basket een wedstrijd staat te fluiten. Henk Wals,
Hetty Hartman en Hans Kottmann vormen nog steeds de redactie en Harold van
Leeuwen doet nu de lay-out.

Het bestuur wordt vernieuwd. Joop de Kok
neemt afscheid en Pieter Herour (secretaris), Hetty Hartman (commissaris) en
Henk Wals (vice-voorzitter) treden toe, terwijl ook Ruud Nassette weer
terugkeert en de portefeuille technische zaken gaat beheren.

Bij de heren-1 blijft alles zo’n beetje
hetzelfde. Ruud Nassette wordt -op verzoek van de dames zelf- coach van de
dames-1, maar geeft er later in het seizoen de brui aan na enige
meningsverschillen. De activiteitencommissie krijgt een teleurstelling te
verwerken als blijkt dat er niet voldoende aanmeldingen komen voor een
trainingsweekend voor welpen en aspiranten. Wel vindt er begin december weer een
bijzonder succesvol trainingsweekend voor senioren plaats, opnieuw in de
Spaarnberg. Hoogtepunt is het optreden van Vasco Tilon en Bart Post als
respectievelijk Sinterklaas en Zwarte Piet. De activiteitencommissie is in
december buitengewoon actief. Op 24 december wordt met de welpen een bezoek
gebracht aan het pas geopende Mirandabad. Omstreeks deze tijd wordt ook
groepsgewijs een bezoek aan de sauna in Den Ilp gebracht. Enkele redactieleden
en andere belangstellenden brengen op 21 december een bezoek aan het cabaret
Acht hoog het raam uit, waarin collega Hans Kottmann een belangrijke en
tamelijk ongegeneerde rol speelt, getuige de volgende passage uit een recensie
in het Hol:

“Ook moeilijker onderwerpen
schuwde het gezelschap niet. Zo mochten we, als toppunt van diepgaande
symboliek, ter aankondiging van de pauze uitgebreid de aangekoekte aars van Hans
bewonderen, waar omheen met viltstift het woordje ‘pauze’ was aangebracht.
Daarna moesten we wel even op adem komen! (…) De drie woordspelingen op
Khomeiny waren trouwens ook niet mis: als die man dáár achter komt, mogen de
heren nog blij zijn met acht hoog het raam uit.”

Een gedenkwaardig incident vindt plaats in
februari 1980, als Eric van der Linden in een reactie op een scheidsrechterlijke
dwaling de bal omhoog schopt en daarmee een reeks TL-armaturen naar beneden
haalt.

De meisjes kadetten (coach Elice van
Soelen) en de meisjes aspiranten (coach Hanny de Kok) worden dat seizoen
kampioen. In de jongens-kadetten schittert M.J. Prins. In de door hemzelf
gepubliceerde “kadettencijfers” prijkt hij als topscorer van het seizoen
1979-1980 met gemiddeld 20 punten.

Begin juni wordt het derde en laatste
buurtbasketballtoernooi gehouden. Tijdens de finale op zaterdag 7 juni is er een
rommelmarkt, waarvan de opbrengst is bestemd voor de inrichting van de sporthal.
Harry Lagcher maakt zich die dag verdienstelijk door met een bakfiets rond te
rijden en met een megafoon reclame te maken. Na de finale vindt het jaarlijkse
clubfeest plaats in het gebouwtje van speeltuinvereniging Jonge
Kracht.

(1980-1981)

Het seizoen 1980-1981 is een van de meest
bewogen seizoenen in de geschiedenis van de vereniging. De sporthal wordt
geopend, we dringen door tot de topsportliga, grote evenementen worden
georganiseerd en het geheel gonst van activiteit. Voorzitter van Soelen treedt
af en wordt opgevolgd door Henk Wals. Op zijn beurt wordt deze als
vice-voorzitter opgevolgd door Aart Herour, die tevens de publiciteit voor zijn
rekening neemt. Hetty Hartman stapt na een jaar bestuurslidmaatschap al weer op
en wordt vervangen door Hanny de Kok. Hans Koopmans treedt ook toe tot het
bestuur en beheert de post Bijzondere Activiteiten. Het nieuwe bestuur werkt met
een beleidsplan voor de komende vijf jaar. Uitgangspunt is dat de beide
standaardteams zo hoog mogelijk moeten spelen en dat de jeugdopleidingen
gestructureerd moeten worden met een jeugdplan.

De clubkrant wordt dit seizoen gemaakt
door Gerard Handstede, Rob Thijsse, Linda Derks, Hetty Hartman en Henk Wals. Het
Hol krijgt aan de binnenkant een krant-achtig uiterlijk. Deze arbeidsintensieve
aanpak kost de redactie eens per twee weken een hele zondag. In die tijd
verschijnen er jaarlijks ongeveer 18 nummers. Veel werk dus, maar het resultaat
is er dan ook naar. Het kerstnummer bevat 26 pagina’s tekst en maar liefst drie
kerstverhalen.

De heren-1 hebben een nieuwe coach: de van
Zaandam afkomstige, maar in Landsmeer werkzame en woonachtige Bob Plantinga.
Hans Böhne heeft afscheid genomen van het door hem omhoog gecoachte team en gaat
zich met de jongens junioren bezig houden. Nieuwe spelers: Gerard van der Worp,
Hans en Reggie Chelius en Marcel Henar. Mauke Pool is vertrokken naar De
Germaan, dat in de eerste divisie speelt. Plantinga zegt niet te verwachten
kampioen te worden. Gerard van der Worp vindt de heren-1 “een zooitje
ongeregeld” en voorspelt een 2de, 3de of 4de plaats. Beiden hebben het mis: de
heren worden kampioen en promoveren naar de eerste divisie. De sleutelwedstrijd
van het seizoen was die tegen concurrent Blue Stars op 28 februari 1981. Verlies
zou een gelijk aantal punten betekenen, winst vier punten voorsprong. Met een
gecharterde supportersbus was een groot aantal Landsmeerse supporters naar
Diemen getogen. Het was invaller Gert Berghorst, die tijdens deze wedstrijd his
finest hour beleefde: met enkele goed vallende half-afstandsschoten bracht hij
Landslake op voorsprong, die niet meer uit handen werd gegeven. Bob Plantinga
bemoeit zich trouwens niet alleen met de heren-1 maar is ook actief bij de
opleiding van trainers en coaches. Op 3 maart wordt door hem een cursus
verzorgd.

De dames-1 intussen beleefden een minder
seizoen. Het team bestond aan het begin van het seizoen uit Elice van Soelen,
Lia Goedhart, Hetty Hartman, Greet Bakker, Heleen Snuverink, Annemarie Richters,
Ankie Bakker, Margreet de Boer en Karin Huisman. Ruud Nassette coachte de eerste
paar wedstrijden, daarna nam Jaap Pelk het over. De dames eindigden ergens in de
middenmoot. Wel kregen ze, omdat de vorige kostuums niet bevielen, wederom een
nieuwe outfit aangemeten.

Voor de jeugd werd een nieuwe trainer
binnengehaald: de Amerikaan Jim Strong. De jongens-kadetten kregen een nieuwe
center, Dirk-Jan Bulsink. Mark-Jan Prins werd opnieuw topscorer van het seizoen
met weer 20 punten gemiddeld. De meisjes junioren, onder leiding van coach Elice
van Soelen, worden kampioen. In het team: Sabine de Kok, Sabrina Oudkerk Pool,
José Soonius, Marie-José Bollen, Yvonne Westerbos, Marjan van Soelen en
Marjoleine Cornelissen. Helaas komt de tegenstander voor de kampioenswedstrijd
niet opdagen, zodat om toch maar even te spelen een aantal oudere heren bereid
moeten worden gevonden om als tegenstander te dienen. Ook de heren-3 en heren-4
worden kampioen. Een fraaie prestatie wordt geleverd door de meisjes-aspiranten
van coach Hanny de Kok en trainer Jim Strong. De speelsters zijn Agnes
Brinkhuizen, Astrid Lipplaa, Jacqueline Louman, Nathalie de Kok, Nathalie
Wielenga, Irene van Ginkel, Brenda Scheermeyer, Karina van Koolwijk, Annemieke
Voglezang en Yvonne Lust. Na kampioen te zijn geworden van het district
Amsterdam, werd gespeeld om het kampioenschap van Noord-Holland.
Achtereenvolgens werden daar Noordkop (43-22) en HOC (33-32) verslagen. Bij het
Nederlands kampioenschap werden eerst Exercitia (15-7) en Jolly Jumpers (28-26)
opzij gezet. De lastigste tegenstander was BOB (15-10), waarna gemakkelijk van
Waldric (29-14) werd gewonnen. Landslakes eerste kampioenschap van Nederland was
daarmee een feit.

In januari wordt de sporthal geopend.
Daaraan voorafgaand was een ruzie ontstaan met de gemeente over de zaalhuren.
Het was vorig seizoen al begonnen, toen samen met volleybalclub Waterland een
gooi werd gedaan naar het kantinebeheer van de sporthal. Het idee was om met de
kantine in eigen beheer inkomsten te krijgen, genoeg om de hogere uitgaven aan
zaalhuur te dekken. De gemeente voelde daar echter niet voor. Men wilde persé
een particuliere exploitant. Toen de uurprijzen bekend werden, bleek het trainen
en spelen in de sporthal een bijna onmogelijke zaak. Onder meer via de lokale
media werd een discussie gevoerd met de gemeente. Landslake Lions vond de
prijzen in vergelijking met sporthallen uit de omgeving en de veldhuren in
Landsmeer te hoog en dreigde in Amsterdam te blijven spelen. Wethouder
Dorresteijn vond dat de gemeente genoeg gedaan had en wees op het
exploitatietekort van de hal. In een Algemene Ledenvergadering op 19 november
1980 besloot de vereniging om een half jaar op proef in de sporthal te spelen en
intussen extra inkomsten te zoeken. Daarbij werden de contributies met 10%
verhoogd. In februari begon een fanatieke speurtocht naar sponsoren. Meer dan
350 brieven naar bedrijven werden verzonden, die daarna alle werden opgebeld met
het verzoek om een afspraak. Hieruit kwam een aantal advertenties en
reclameborden voort, maar een echte sponsor werd niet gevonden. Wel bleek de
firma Eggersman bereid om het volgend seizoen de heren-1 in het nieuw te steken.
Een donateursactie moest verder het nodige geld in het laatje brengen.

De sporthal wordt geopend op 4 januari
1981 met de damesinterland Nederland – West-Duitsland, waarvan de organisatie
aan Landslake Lions was toevertrouwd. Het wordt een daverend succes. Meer dan
900 toeschouwers zijn getuige van de winst door het Nederlandse team met 68-53.
De meisjes-junioren spelen een voorwedstrijd tegen Mosquito’s. Op 24 januari
wordt de opening nog eens over gedaan, maar nu officieel. Één van de
festiviteiten is de competitiewedstrijd Wilskracht-Landslake Lions. De
Amsterdammers zijn bereid gevonden hun thuiswedstrijd voor deze gelegenheid in
Landsmeer te spelen, maar moeten dit bekopen met een 61-64 nederlaag.
Vijfhonderd toeschouwers zijn hiervan getuige. Het basketball leeft in
Landsmeer, was de conclusie van velen.

In het dagelijks gebruik eist de sporthal
het nodige van de vereniging. Er moeten zaal-, jury- en kassadiensten gedraaid
worden en om dit in goede banen te leiden wordt een sporthalcommissie opgericht,
met daarin Ruud Nassette (voorzitter), Joop de Kok (zaaldiensten), Linda Derks
(kassadiensten), Yolande van der Worp (jurering), Harry Lagcher (materiaal) en
Willem Peters (scheidsrechters). De kassadienst blijkt trouwens een succes. Op
de eerste zondagmiddag zijn bij de jeugdwedstrijden 300 betalende bezoekers
aanwezig. Mede dankzij de sporthal groeit de vereniging aanzienlijk. In mei 1981
worden 206 leden geteld: 20 welpen, 30 aspiranten, 37 kadetten, 33 junioren en
86 senioren. De groei en het grote aantal bezoekers is mede te danken aan de
inspanningen van PR-man Aart Herour. Hij zorgt voor stukken in de kranten en
elke zondag is hij te horen op de Lokale Omroep Landsmeer. Ook is er Het
Spandoek, ontworpen door Gerard Handstede, dat door Aart voor elke
thuiswedstrijd van de heren-1 bij de inrit van de sporthal wordt opgehangen.
Joost van der Wal zorgt voor klantenbinding door bij de thuiswedstrijden als
speaker op te treden.

Nauwelijks bekomen van de opening van de
sporthal in januari, breekt voor de club in april alweer een drukke tijd aan. Op
13 april wordt in de sporthal een demonstratiewedstrijd georganiseerd tussen het
nationale Cubaanse basketballteam en een selectie van in Nederland spelende
Amerikanen. De Amerikanen winnen na een spannende wedstrijd met 79-78. Op 14 en
15 april brengt de Tsjechische ploeg Meteor Praha een bezoek aan Landsmeer. Voor
de onderbrenging van de Tsjechen wordt door secretaris Pieter Herour de actie
“Achter elke heg een Tsjech” gestart. Alhoewel Landslake is versterkt met Ruud
Kroon en Jos Chelius, gaat de wedstrijd tegen de taaie Midden-Europeanen
verloren met 82-92. De NNC meent dat dit verlies een vingerwijzing voor
het komende seizoen is. “Zonder versterking van buitenaf,” waarschuwt de krant,
“zal voor Landslake Lions het komende seizoen slechts een zeer ondergeschikte
rol te spelen zijn”.

De activiteitencommissie bestaat dit
seizoen uit Hans Koopmans, Hetty Hartman, Elice van Soelen en Yolande van der
Worp. Achtereenvolgens wordt georganiseerd: een bezoek aan de
ere-divisiewedstrijd Delta Lloyd – Parker (1 november), het Mirandabad (22
december) en de Sauna (14 februari). Tot slot wordt op 17 mei het eerste
mix-toernooi gehouden.

Volwassenheid
(1981-1989)

Met het seizoen 1980-1981 wordt een
periode afgesloten: de periode van het jeugdige elan, zou men kunnen zeggen. De
grens is niet precies te trekken, maar hier moet het ergens liggen. De weg
omhoog wordt gemarkeerd door de opgang van het eerste heren-team. De tweede
helft van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig geven een beeld
van jeugdig enthousiasme, saamhorigheid en een brede inzet. Er zijn allerlei
commissies, het clubblad verschijnt veel en is dik. Er wordt veel werk verzet,
culminerend in de opening van de sporthal en de activiteiten in het voorjaar van
1981. Er staat nu een organisatie die veel dingen aan kan. De vereniging groeit
naar de 300 leden. Deze professionelere organisatie en grotere omvang heeft
echter het natuurlijke effect dat er iets van de eerdere saamhorigheid
verdwijnt. De sporthal en in mindere mate de heren-1 hebben de vereniging
bovendien met een financieel probleem opgezadeld. Vanaf dit moment kunnen we
onszelf niet meer bedruipen en zullen er naast de contributies altijd
aanzienlijke aanvullende inkomsten nodig zijn. Bovendien verandert er in de loop
van de jaren tachtig iets in de mentaliteit van de sportbeoefenaar. Meer
individualisme en minder gemeenschapszin, zou je kunnen zeggen.

(1981-1982)

In de NNC van 4 april 1981, na de
promotie van de heren-1 naar de eerste divisie, wordt coach Bob Plantinga
geïnterviewd. Hij is blij met de promotie, maar:

“Nu beginnen de problemen pas.
Niet qua vereniging, want er is volop kader voor een gestroomlijnde organisatie.
Echter wel in het financiële vlak. Er is in dat opzicht een achterstand, er is
nog onvoldoende gezocht naar sponsoren. Spelen in de eerste divisie kost nu
eenmaal een hoop geld. (…) Een rol spelen van betekenis in de eerste divisie
betekent heel vaak het hebben van een Amerikaan. Dan dien je voor het eerste
team in totaal wel een bedrag tussen de 40.000 en 50.000 te
reserveren.”

Een rol van betekenis spelen, dat wilden
we wel. Dus werd op zoek gegaan naar mogelijkheden om een Amerikaan naar
Landsmeer te halen. In maart tot en met juni werd, zoals hierboven al verteld,
naarstig naar sponsoren gezocht, maar dit leverde geen hoofdsponsor op. Op
initiatief van sporthalbeheerder Coen Kollen werd een nieuwe actie bedacht: als
er maar genoeg mensen zouden zijn die wekelijks een klein bedrag van
bijvoorbeeld 25 gulden zouden willen bijdragen, dan zou daaruit misschien het
verblijf van een Amerikaan bekostigd kunnen worden. Coen deed zelf de eerste
duit in het zakje: vijftig gulden per week. De beide barbedienden Marcel en
Jeroen deden daar nog eens 25 gulden bij uit de fooienpot, en de spelersgroep
lapte zelf ook nog eens 50 gulden. Het begin was er. Andere mensen werden
benaderd en er kwam een redelijk bedrag bijeen. Ruud Nassette ging in die
periode samenwonen en in de Rivierenbuurt te Amsterdam kwam het appartement van
zijn vriendin beschikbaar. De weg was vrij om op zoek te gaan naar een -niet te
dure- Amerikaanse speler. Nadat eerst een tijdje de ex-center van Zaandam Chuck
McKuen in beeld was geweest, werd via een basketballmakelaar contact gelegd met
ene Raymond Buckland uit de omgeving van Boston. Buckland wilde wel komen.
Intussen waren ook pointguard Han Stam (AMVJ) en forward Jos Chelius (Hoofddorp)
aan de selectie toegevoegd, dus het seizoen kon voor de heren-1 beginnen. Het
seizoen begon op vrijdag 4 september met een thuiswedstrijd tegen Akrides.
Vriend en vijand werden verrast door de vrij gemakkelijke overwinning: 92-78.
Ray Buckland bewees zijn waarde met 29 punten en 17 rebounds. Volgens velen de
mooiste overwinning ooit van de heren-1 werd de week daarop geboekt in de
uitwedstrijd tegen B.V. Zaandam. Zaandam had kampioensaspiraties en stelde zich
hooghartig op tegen de nieuwe concurrent uit Landsmeer. Het verwachtte veel van
zijn nieuwe Amerikaan, Bob “Helicopter” Harris. Helaas kwam deze niet verder dan
een schamele 2 punten, terwijl Ray Buckland 30 punten scoorde tegen een
schotpercentage van 70%. Landslake won de wedstrijd met 59-74. Maar deze
wedstrijd was tevens Buckland’s afscheidswedstrijd. De Amerikaan bleek last te
hebben van een onverteerbare heimwee. Zijn opvolger Brian Toohey maakte zijn
debuut in de wedstrijd tegen De Germaan met 17 punten en 12 rebounds. Landslake
Lions verloor nipt met 73-75. De volgende wedstrijd werd gespeeld in wat in
Het Hol van de Leeuw “de hel van Urk” werd genoemd. Deze wedstrijd
wordt in de loop van de tweede helft gestaakt wegens condensvorming op de vloer.
Inmiddels is tussen de Landsmeerse supporters en het Urkse publiek een
allervriendelijkste verhouding ontstaan:

“Ook de bezoekende supporters
worden op vriendelijke wijze ontvangen. Vanwege de oerwoud-achtige klanken, die
de Urkers als taal hanteren, zijn de meeste scheldwoorden niet te verstaan, maar
de Urker kijk op de wereld is zodanig, dat ‘communist’n’ en ‘hoer’n’ héél erge
scheldwoorden zijn. Het regende appelklokhuizen, visgraten en uitgekauwde
dropjes”.

Minder leuk is dat Jos Chelius door de gladdigheid
gescheurde enkelbanden heeft opgelopen en nog dezelfde avond in Emmeloord wordt
geopereerd. Brian Toohey heeft de eerste helft al meer dan 17 punten gescoord.
Hij zou het seizoen beëindigen met een gemiddelde van meer dan 30 punten,
hetgeen hem een tweede plaats oplevert in de topscorerslijst van de eerste
divisie. Het enige, dat deze vrolijke Amerikaan aan te rekenen viel, was dat hij
na een in het thuisland doorgebrachte winterstop 5 kilo was aangekomen en in de
maand januari niet tot zijn gebruikelijke produktie kwam. Dit, in combinatie met
een algeheel vormverlies en een aantal blessures, leidde tot een snelle terugval
op de ranglijst. Stonden de heren na de eerste helft van het seizoen nog op een
2de plaats, uiteindelijk moest genoegen genomen worden met een 9de positie. Net
niet goed genoeg voor een plaats in de promotie-divisie, die het volgend seizoen
van start zou gaan. Vanaf dat moment begonnen de heren-1 een weg naar beneden,
die tot op de dag van vandaag nog niet lijkt afgelopen.

De dames-1 daarentegen begonnen dit
seizoen hun weg omhoog, die eveneens op dit moment nog niet voltooid lijkt.
Vasco Tilon is coach, speelsters zijn Hetty Hartman, Lia Goedhart, Margreet de
Boer, Marjoleine Cornelissen, Ingrid Otten, Greet Bakker, Elice van Soelen en
Linda Hoogerman. Steeds meer vallen echter juniorenspeelsters Sabine de Kok en
Marie-José Bollen in. De dames eindigen op de vierde plaats in de eerste klasse
van het district.

Hans Böhne is coach van de
jongens-junioren en die beginnen het seizoen met een clinic in Brugge, België.
Clemens Post, Mark-Jan Prins, Frank Prins, Andreas van der Bout, Casper Prenger,
Hans Berghorst en Harry Roele vormen de kern van dit team. Het -nog jonge- team
eindigt ergens in de middenmoot.

De meisjes-junioren worden gecoacht door
Gerard van der Worp. Speelsters zijn Marie-José Bollen, Ellen van der Dungen,
Sabine de Kok, Sabrina Oudkerk Pool, Marjan van Soelen, José Soonius, Yvonne
Westerbos en Martine Blom. De meisjes-junioren worden net als vorig jaar
kampioen. Hetzelfde doen de heren-3, de heren-4, de meisjes-kadetten 1 en de
meisjes-junioren-3.

Het blijft moeilijk om de financiën op
peil te houden. De kassadienst draait goed, de tweewekelijkse loterij onder
leiding van Iris Feenstra brengt ook het nodige op. Maar de zo gewenste grote
sponsor wordt niet gevonden. Het Hol is nog steeds dik, maar verschijnt
in plaats van tweewekelijks één keer in de maand. Wel bevat de jaargang
1981-1982 uitgebreide interviews van Linda Derks, met achtereenvolgens Coen
Kollen, Brian Toohey, Han Stam en Jos Chelius. Ook treffen we een live-verslag
van een brand in de keuken van De Remise aan en verder valt op dat een nieuwe
figuur zich schriftelijk begint te manifesteren: Camillus ten
Kate.

(1982-1983)

Bob Plantinga houdt het na twee jaar voor
gezien en gaat weer terug naar Zaandam, dat zich wél heeft verzekerd van een
plek in de promotiedivisie. Speler Frank Soonius, tot op dat moment toch Mr
Landslake himself, gaat mee. Gelukkig kan als coach een goede opvolger worden
gevonden in de persoon van Martin Feitsma. Er is geen geld voor een Amerikaan en
Brian Toohey is weer naar de States vertrokken. De komst van nieuwe spelers Ben
Verhey en Harry Duikers geeft geen aanleiding tot al te hoge verwachtingen. De
toentertijd veelbelovende jeugdspelers Mark-Jan Prins en Stephen Tilon worden
aan de selectie toegevoegd. Na een slechte eerste helft van het seizoen wordt in
december versterking gevonden in de personen van Leczek Rudkowski, Serge
Versteegh, Ruud Redeker en Ernst Weijs, waardoor degradatie voorkomen kan
worden.

De dames daarentegen zetten onder leiding
van Vasco Tilon hun opmars naar de eredivisie in. De selectie bestaat uit Hetty
Hartman, Elice van Soelen, Marjoleine Cornelissen, Ellen Storm, Lia Goedhart,
José Soonius, Ingrid Otten, Sabine de Kok, Sabrina Oudkerk Pool en Marjan van
Soelen. Versterking kwam in de personen van Ellen van der Putten, Hanneke Kunst
en vooral Saskia van Geijten. Brenda Emeli is inmiddels naar Italië vertrokken,
waar ze nog enkele minuten in de ere-divisie zal spelen. De laatste twee minuten
van het seizoen brachten de beslissing van de competitie. Toen werd een
achterstand omgezet in een voorsprong, waarmee concurrent Club ’76 met een 44-49
winst definitief opzij werd gezet. De overwinning was, zoals de meeste
overwinningen dat seizoen, te danken aan Saskia van Geijten en Sabine de
Kok.

De meisjes-junioren van coach Gerard van
der Worp speelden na hun promotie in de rayoncompetitie. De samenstelling van de
groep veranderde weinig. José Soonius vertrok en Yvonne Lust en Brenda Emeli
kwamen.

Er zijn dit seizoen veel kampioenschappen
te vieren. Ook de jongens-junioren, onder leiding van de nieuwe coach Arie Bijl,
worden kampioen. Hetzelfde geldt voor de meisjes-junioren-3 van Harry Duikers,
de meisjes-aspiranten-1 en meisjes-kadetten-1, beide onder leiding van coach
Monique Teufer. Deze teams winnen de Noord-Hollandse kampioenschappen en worden
respectievelijk vierde en derde bij de Nederlandse kampioenschappen. Verder de
jongens-welpen van Frank Soonius en de heren-3, die zijn versterkt met Peter
Bieseman en Ed Patrick. Landslake heeft in het seizoen 1982-1983 25 teams, 6
herenteams, 3 meisjes-juniorenteams en voor de rest alles dubbel. In totaal zijn
er 236 spelende leden, waarmee we de 9de vereniging van Nederland
zijn.

Het seizoen wordt op gepaste wijze
begonnen met een trainingsweekend te Hellendoorn, georganiseerd door Iris
Feenstra, Yolande van der Worp en Harry Roele. Het weekend begint op
vrijdagavond en eindigt zondagavond in een Amsterdamse pizzeria. “Getraind is er
weinig, maar twee slaapzaalnachten, drank en sport hebben hun tol geëist”, aldus
Camillus in het clubblad. Verder klaagt hij over Purmerendse schuttingtaal van
ene juffrouw Emeli. In dit jaar worden aan de Apollohal gevaarlijke mankementen
geconstateerd. De Amsterdamse basketballtempel wordt gesloten. Veel wedstrijden
moeten nu gespeeld worden in de “Boelehal”, een opblaasbare sporthal in De
Bijlmermeer.

In het bestuur wordt penningmeester Cees
van Amesfoort vervangen door Ruud Nassette, die na een half jaar op zijn beurt
plaats maakt voor Gijs Voglezang de Jong. Ook komt er een nieuwe redactie,
bestaande uit Harry Roele, Linda Hoogerman en Camillus ten Kate. In een
vervolgverhaal door de vorige hoofdredacteur spelen zij de hoofdrol bij een
greep naar de macht in de vereniging.

Het onbetwiste hoogtepunt van het seizoen
wordt echter gevormd door het vijflandentoernooi voor nationale
meisjes-juniorenteams, dat van 27 tot 30 december in Landsmeer werd gehouden.
Landslake organiseerde het festijn en deed dat goed. In de NNC van 31
december 1982 viel te lezen:

“Tijdens de prijsuitreiking van
het in alle opzichten geslaagde vijflandentoernooi in Landsmeer werd uitvoerig
de loftrompet gestoken over Landslake Lions, dat in samenwerking met de
Nederlandse basketballbond voor een vlekkeloze organisatie van het vierdaagse
basketballgebeuren in het ICL had zorg gedragen. NBB-vertegenwoordiger Van der
Geest uitte aan het adres van de Landsmeerse basketballvereniging woorden van
grote waardering en bood Landslake Lions in de persoon van voorzitter Henk Wals
een fraaie herinneringsvaan en een wedstrijdbal aan.”

Het toernooi maakte grote indruk en trok veel
publiek. Engeland eindigde op de 5de plaats, Duitsland, met de zestienjarige
tweeling Petra en Martine Kehrenberg op de 4de, en België, met bijna twee meter
lange Pascal van Roy op de 3de plaats. Frankrijk, met Anne Grosskost, Emanuelle
Blanchet en Nathalie Desplat was de gedoodverfde winnaar, maar verloor in de
finale van Nederland, dat uitblinkers had in Annette Keur en Margreet Visscher.
Bovendien bij Nederland goed spel van onze eigen Sabine de Kok.

In mei wordt voor het eerst het door Jaap
Pelk georganiseerde veteranentoernooi gehouden. Het zal een jaarlijks
terugkerende traditie worden. Het seizoen eindigde voor de meeste leden op 14
mei in De Remise, met een mix-toernooi en een feest.

(1983-1984)

Martin Feitsma heeft er ook na een jaar
geen zin meer in en vertrekt naar Racing Beverwijk. Als opvolger wordt de
beroemde Hennie Blom gecontracteerd, bekend van Parker Leiden. Ernst Weijs wordt
teammanager. De spelersgroep wordt versterkt met Hank Smith en Edwin van der
Hart. Mauke Pool keert weer terug op het nest en met verder Jos Chelius, Han
Stam, Gerard van der Worp, Bart Post, Serge Versteegh en Cor Balk in de ploeg,
wordt veel verwacht van het nieuwe seizoen, misschien zelfs wel de felbegeerde
overstap naar de promotiedivisie. De eerste teleurstelling komt al snel, als het
totaal niet blijkt te klikken tussen Hennie Blom en de spelersgroep. Het bestuur
grijpt krachtdadig in en er wordt besloten “uit elkaar te gaan”. Ernst Weijs
neemt vervolgens de coaching waar. Zijn meer relaxte stijl slaat wèl aan. De
tweede teleurstelling is dat Landslake geen kampioen wordt, maar DAS uit Delft
voor moet laten gaan.

De dames spelen voor het eerst in de
rayonklasse en worden daar vierde. De groep is weer wat verjongd, met Irene van
Ginkel en Brenda Scheermeyer. Oudgediende Elice van Soelen daarentegen stopt met
basketball. Ook sterspeelster Sabine de Kok is vertrokken: zij speelt dit
seizoen in de ere-divisie bij Amstelveen. Vasco Tilon is weer coach.

Voor de verandering gaat het
meisjes-aspirantenteam weer naar het kampioenschap van Nederland. Eerst wordt
men kampioen en bekerkampioen van Amsterdam. De finale van het
bekerkampioenschap wordt gespeeld op 12 mei in een gloeiend hete Boelehal.
Mosquito’s wordt daar met 55-43 verslagen. Een week later is het kampioenschap
van Noord-Holland in Den Helder. Daar wordt eerst van WGW en later van Lisse
gewonnen. De Nederlandse kampioenschappen vinden op 16 mei in Zutphen plaats en
al om 8 uur ‘s-morgens vertrekt vanuit Landsmeer een bus met supporters en
speelsters. Sabrina Oudkerk Pool is coach. De speelsters zijn: Karen Brands,
Jessica van Eenige, Christina Dekker, Karin van Donk, Jennifer Imanuel, Nienke
van der Linden, Berit van Veen, Esther Slond, Odette de Graaff en Ellen
Scheermeyer. De eerste wedstrijd tegen Waldric wordt gemakkelijk met 28-11
gewonnen, maar de tweede wedstrijd tegen BOB leverde een teleurstelling op: we
verloren met 28-10. De wedstrijden tegen Orca’s en Exercitia werden weer
gewonnen en in totaal betekent dit een tweede plaats, na BOB.

Na Sabine de Kok en Irene van Ginkel is er
inmiddels weer een Groot Talent opgestaan in de vereniging: Angelique Post, die
geselecteerd wordt voor het Nederlands kadettenteam. In de zomer van 1983 speelt
Angelique met het Nederlands team de Europese kampioenschappen in Perugia,
Italië. De voorzitter en de vice-voorzitter zijn daarbij persoonlijk een dagje
aanwezig en zien Nederland met 42-37 van Joegoslavië verliezen. Nederland wordt
uiteindelijk vierde.

Gerard van der Worp zwoegt in deze zomer
op een jeugdplan, waarmee in dit seizoen een begin wordt gemaakt. De bedoeling
is dat op bepaalde leeftijden bepaalde fundamentals zouden worden aangeleerd en
dat de hele vereniging dezelfde spelletjes zou spelen, zodat spelers makkelijk
inpasbaar zijn. In de praktijk bleek later veel sturing nodig om alle trainers
op één lijn te krijgen, zodat het plan na enige tijd verliep.

Op 3 en 4 september wordt het seizoen
begonnen met voor de tweede maal een trainingsweekend in Hellendoorn. Wederom
was het een daverend succes, met bijna 50 deelnemers. De hoofdrollen waren deze
keer weggelegd voor een vomerende Harry Roele, een piano spelende Camillus ten
Kate en het dansende duo Vasco Tilon en Joost van der Wal.

Een week later, in het weekend van 9
september vindt in Landsmeer het eerste Karhu/Titan/NNC toernooi plaats.
Deelnemers: Landslake Lions, Racing Beverwijk, ASVU, Early Bird, Zaandam en de
Verenigde Arabische Emiraten. Racing Beverwijk, met de nieuwe coach Martin
Feitsma, komt als winnaar uit de bus.

De vereniging zat nog steeds in
geldzorgen. Om de nood enigszins te lenigen werd een grote loterij georganiseerd
met een TV als hoofdprijs. De opbrengst hiervan was 3.500 gulden, dus leuk
meegenomen. Tijdens een braderie in de Dorpsstraat werd met groot succes het
21-spel verkocht. In de firma Karhu wordt een nieuwe kledingsponsor voor de
heren-1 gevonden.

Het Hol van de Leeuw begint zo
langzamerhand enige armoede te vertonen. Zo nu en dan leuke stukjes van
Camillus, maar weinig verenigingsnieuws. Zo staat er absoluut niets over heren-1
in het clubblad te lezen. Wellicht een teken dat dit inmiddels een apart
instituut is geworden, dat steeds minder voeling krijgt met de rest van de
vereniging.

Het seizoen wordt besloten op 26 mei in
het gebouwtje van de zeilvereniging aan de Breek. De prijzen werden uitgereikt
door het duo “Dunk & Dribble”, pseudoniem voor de heren Van der Worp en Van
der Wal. Begeleiding van dit tevens trompet en saxofoon spelende duo vond plaats
door het gelegenheidstrio Ten Kate, Wals en Roele.

(1984-1985)

Het seizoen begint op 1 en 2 september in
de bossen van Zeist, waar het derde en voorlopig laatste van een reeks
legendarische trainingsweekenden wordt gehouden. Er wordt op zaterdagavond
gebarbecued in een gigantische schotelantenne en op zondag wordt een toernooi
gespeeld. Het weekend is georganiseerd door de activiteitencommissie, die
bestaat uit Carolien Baas, Linda Derks, Mariska van Eenige, Harry Roele en
Mark-Jan Prins. De vereniging is dit seizoen actief op het gebied van
toernooi-organisatie. Op 14 en 14 september wordt het tweede Karhu-Titantoernooi
gehouden en op 16 september het vierde Waterlandtoernooi voor
jeugdteams.

Ruud Nassette, penningmeester af, keert na
een half jaar terug in het bestuur als vertegenwoordiger van het management van
de heren-1. Door het bestuur wordt deze band nodig geacht. In november neemt
Pieter Herour na vijf jaar afscheid. Yolande van der Worp neemt het secretariaat
over.

Harry en Linda stoppen met de reactie van
het clubblad, en het wordt nu telkens op ad hoc basis door een aantal leden
gemaakt. Voorlopig zijn dit Camillus ten Kate, Henk Wals en Mark-Jan Prins. Nico
Spiekman helpt met stencilen. Het hele produktieproces, van schrijven tot en met
stencilen, vindt op één ochtend plaats. De locatie daarvoor is de Van der
Worpschool. In het clubblad verschijnen dit seizoen opmerkelijk veel artikelen
over de heren-2 en heren-3, maar zelden vernemen we iets over de beide eerste
teams. Waar in vroeger seizoenen soms wel achttien clubbladen verschenen, is de
frequentie nu teruggebracht tot acht.

Gerard van der Worp hangt zijn
basketballschoenen aan de wilgen en wordt coach van de heren-1. Ernst Weijs
wordt weer teammanager. De spelers: Hank Smith, Edwin van der Hart, Bart Post,
Serge Versteegh, Steven de Cleen, Eric Slond, en Han Stam. Mauke Pool stopt
halverwege het seizoen en wordt vervangen door Bart den Boef en Wim Huisman. Het
wordt geen best jaar. Red Giants wordt kampioen en Landslake eindigt in de
middenmoot met 26 punten uit 28 wedstrijden. De uitwedstrijd tegen Red Giants
levert de vereniging haar eerste rechtszaak op. In Meppel ontstaat een conflict
over wie er reserveshirts moet dragen. De ruzie loopt zo hoog op dat coach Van
der Worp weigert zijn team in het veld te brengen. Een paar dagen later ontvangt
Landslake Lions een forse schadeclaim van Red Giants. Uiteindelijk wordt de zaak
voor de rechter uitgevochten en worden wij in het gelijk gesteld. Daar staat
tegenover dat Red Giants later in het seizoen het genoegen smaakte in Landsmeer
kampioen te worden. Enkele bussen met Meppelse supporters waren daarvoor naar
Landsmeer gekomen.

Bij de dames-1 verandert niet veel,
behalve dat jeugdspeelster Angelique Post de gelederen komt versterken. Even
speelt Brenda Emeli, teruggekeerd uit Italië, weer mee, maar haar eerste
wedstrijd op 14 januari 1985 loopt uit op een handgemeen, wat Brenda’s opponente
op het gemis van enkele voortanden komt te staan en Brenda op 10 wedstrijden
schorsing.

De heren-2 en 3 worden gemakkelijk
kampioen, maar de heren-4 zijn ontevreden, zo blijkt uit een ingezonden stuk in
de clubkrant:

“Toen wij zeiden dat wij voor fl
240,- ook recht hadden iets van de vereniging te krijgen, kregen wij het
volgende antwoord: dan moeten jullie maar een andere vereniging zoeken. Het
lijkt echt wel of men ons niet mag en of wij van alle kanten de zwarte piet
moeten hebben. Ons spelplezier, wat wij de laatste tijd hebben opgebouwd, is
totaal verdwenen. (…) Dit alles heeft er ook toe geleid dat de heren-4 zich zo
weinig mogelijk heeft ingezet wat betreft de loterij en wat betreft het helpen
bij de speeldagen in de eigen sporthal.”

Het bestuur reageert door er op te wijzen dat de
vereniging geen dienstverlenend bedrijf is, maar dat om er iets van te maken
meer nodig is dan het betalen van contributie. Tekenend voor een veranderende
mentaliteit bij de sporter is dit incident misschien wel.

De jongens-junioren, die in het rayon
spelen, worden weer gecoacht door Arie Bijl. Met onder meer Frank Prins, Niek
Nieboer, Herman Schuurman, Björn Basjes, Marcel Oosterhek en de 2.08m lange Ron
Tool wordt veelal gewonnen van sterke tegenstanders en verloren van zwakkere.
Harry Duikers is de coach van de meisjes-junioren. In dit team: Ankie
Emanuelson, Nathalie de Kok, Carina van Koolwijk, Yvonne Lust, Brenda
Scheermeyer, Annemiek Voglezang, Jacqueline Ideler, Angelique Post en Ellen
Witte. Nienke van der Linden en Esther Slond worden uitverkoren voor het
Noord-Hollands kadettenteam. De meisjes-kadetten, meisjes-welpen,
jongens-aspiranten en jongens-welpen worden kampioen. De meisjes-kadetten worden
onder leiding van Sabrina Oudkerk Pool op 19 mei in Uitgeest kampioen van
Noord-Holland en op 1 juni wordt in de Bijlmer gespeeld om het Nederlands
kampioenschap. Daar wordt een derde plaats behaald.

Bij de algemene ledenvergadering in mei
wordt een lichte terugloop van het aantal leden geconstateerd: 45 welpen, 104
jeugdspelers en 64 senioren, totaal 213.

Wegens het succes van vorig jaar werd het
seizoen wederom afgesloten in “Het Breekpunt”, dit keer op 22 juni. Joost van
der Wal en Gerard van der Worp reiken weer de prijzen uit, muzikaal omlijst met
enkele liederen. Zo zingen Angelique Post en Gerard van der Worp het duet
“Everything will be all right tonight” en doen enkele dames-2 speelsters de
“trappelzakboogie”.

(1985-1986)

Het seizoen 1985-1986 begint met een extra
algemene ledenvergadering op 29 augustus. Besloten wordt om het huishoudelijk
reglement zodanig te wijzigen, dat de leden verplicht kunnen worden bepaalde
taken op zich te nemen. Dit is nodig omdat er problemen dreigen te ontstaan met
het fluiten van wedstrijden. De leden worden kennelijk minder actief, zoals ook
blijkt uit een noodkreet van de activiteitencommissie:

“De activiteitencommissie is boos.
De activiteitencommissie is erg boos. (…) Het
afgelopen jaar was een jaar met activiteiten die golden als toppers van de
voorgaande jaren. De jeugd liet de commissie het eerst in de steek. De
tafeltennismiddag en de sportmiddag voor het slotfeest werden niet of helemaal
niet opgepikt zoals in de jaren daarvoor. Is er een nieuwe generatie leden bij
Landslake Lions die alleen maar wil basketballen en verder niets? (…) Het
trainingsweekend kon geen doorgang vinden wegens een absoluut gebrek aan
belangstelling; afgezien van (te) laat afberichten en negatieve financiële
gevolgen, zit vooral het groeiende gebrek aan behoefte van leden voor het
sociale gezelligheidsgebeuren binnen de vereniging de commissie heel erg dwars.
Boos dus.”

De activiteitencommissie is overigens uitgebreid met Ferdinand van Veen.

De heren-1 hebben afscheid genomen van
Edwin van der Hart. Gerard van der Worp wil toch nog een jaartje zelf spelen,
dus wordt er een nieuwe coach gezocht. Bob Plantinga is bereid tot een
come-back. Op paper wordt een aardig team bijeen gebracht: versterking komt in
de personen van Nico Boots, Hennie Wijngaard en Kees Klarenbeek. Vooral de
laatste laat zich in de beginfase van het seizoen duchtig gelden, maar raakt dan
ernstig geblesseerd. Voor de derde maal wordt de promotie-divisie net niet
gehaald. Dit maal staat Akrides in de weg.

Arie Bijl is de nieuwe dames-1 coach.
Versterking is gekomen in de personen van guard Hanneke Umans en center Ingeborg
van der Poel. Met dit team, waarin verder Saskia Duikers, Lia Goedhart, Brenda
Emeli, Hetty Hartman, Sabrina Oudkerk Pool en Angelique Post spelen, wordt aan
het einde van het seizoen promotie naar de eerste divisie van de damesliga
bewerkstelligd. Op 14 maart wordt in Landsmeer met 49-69 gewonnen van
Wartburgia. Het team is dan 24 wedstrijden ongeslagen.

Sportief gezien is het seizoen 1985-1986
een van de betere seizoenen. De dames promoveren, de heren worden 2de. Maar ook
de dames-2, meisjes-junioren 2, meisjes-kadetten, meisjes-aspiranten,
jongens-welpen, heren-2 en jongens-aspiranten worden kampioen. De
meisjes-kadetten worden ook kampioen van Noord-Holland en spelen op 7 juni in
Rotterdam voor het Nederlands kampioenschap. Het team, gecoacht door Sabrina
Oudkerk Pool, bestond uit Karen Brand, Ellen Scheermeyer, Jennifer Imanuel,
Nienke van der Linden, Karin Westdorp, Esther Slond, Berit van Veen, Karin van
Donk en Paula Roelvink. Op 1 januari 1986 worden zij verkozen tot Landsmeerse
sportploeg van het jaar 1985.

Voor de algemene ledenvergadering van mei
1986 wordt door het bestuur de afgelopen vijf jaar geëvalueerd en een nieuw
beleid voor de komende vijf jaren voorgesteld. Geconstateerd werd dat weliswaar
de doelstelling is gehaald om zowel de dames als de heren in de topsportliga te
brengen, en dat andere sportieve successen ook niet waren uitgebleven, maar dat
de vereniging ernstig beperkt was door het gebrek aan financiële mogelijkheden.
Het is, ondanks alle pogingen die daartoe in het werk zijn gesteld, niet gelukt
om een grote sponsor te vinden. Door de krappe beurs was het niet mogelijk om
voor alle teams te voorzien in voldoende trainingsuren en goede, gediplomeerde
trainers. Aan de mannenkant was er een doorstromingsprobleem. Enerzijds kon geen
aanvulling naar het eerste heren-team plaats vinden en anderzijds waren er een
aantal talentvolle jeugdspelers vertrokken. Maar ook de externe omstandigheden
waren niet riant:

“Het Amsterdamse basketball ging
-en gaat nog- hollend achteruit, niet in de laatste plaats dankzij een falende
aanpak van het districtsbestuur. Men slaagt er niet in de primaire voorwaarden
voor een probleemloze beoefening van de basketballsport te scheppen. Problemen
als het niet-opkomen van teams, het kleine en kwalitatief slechte
scheidsrechterskorps, onregelmatige en niet kloppende competitieschema’s en een
buitengewoon slechte administratie blijken niet doeltreffend tot een oplossing
te kunnen worden gebracht. Het behoeft geen betoog dat dit leden kost. (…) Als
algemene trend op sportgebied kon de sterke opkomst van de individuele, niet in
clubverband beoefende recreatieve sport niet onopgemerkt blijven.
Vrijblijvendheid is hierbij het parool. Men lijkt zo weinig mogelijk
afhankelijkheid en gebondenheid te willen.”

In het nieuwe beleidsplan werd meer
aandacht voor de lagere seniorenteams (om de jeugd beter te kunnen laten
doorstromen) recreatief basketball en de financiële situatie nagestreefd. De
bedoeling was de beide hoogste teams voor het grootste gedeelte te vullen met
zelf opgeleide spelers. Hieraan moest prioriteit gegeven worden boven verdere
promotie. Om dit te bewerkstelligen werd een Jeugdplan II aangekondigd. De leden
verklaarden zich akkoord met deze inzichten en hiermee ging de vereniging
richting jaren 90.

(1986-1987)

Het liep echter anders. Aan het eind van
het seizoen zal de dan nieuwe voorzitter Camillus ten Kate opmerken dat het
seizoen 1986-1987 “een absoluut dieptepunt wat betreft menselijke betrekkingen”
was. Het seizoen wordt echter nog vol goede moed begonnen. Gerard van der Worp
heeft in de zomer de tweede versie van het jeugdplan voltooid. Mauke Pool maakte
zijn tweede en Frank Soonius zijn eerste come-back in de heren-1 en verder
werden Herman Schuurman, Tonny Leemans en Frank Prins aan de selectie
toegevoegd. Han Stam is weg en het gebrek aan een ervaren guard breekt het team
op. Het seizoen begint voor de ploeg van coach Plantinga met een hoop
verliespartijen en ook Han Stams terugkeer na de winterstop kan het tij niet
meer keren: het team eindigt als tweede van onderen. Coach Arie Bijl van de
dames-1 krijgt een nieuwe baan en moet daarom in december stoppen met coachen.
Hij wordt vervangen door Sabine de Kok. Met ongeveer hetzelfde team als vorig
seizoen wordt geëindigd in de middenmoot. Sabrina Oudkerk Pool moet in november
afhaken met een ernstige knieblessure en zal als speelster nooit meer de oude
worden. De promotie naar de eerste divisie van het vorig seizoen levert de dames
wel de titel Landsmeerse sportploeg van het jaar 1986 op. Angelique Post speelt
nog steeds in het Nederlands juniorenteam en Esther Slond dringt via het
Noord-Hollands kadettenteam door in de selectie voor het Nederlands team. De
meisjes aspiranten en -kadetten gaan traditioneel weer naar de Noord-Hollandse
kampioenschappen.

In de algemene ledenvergadering van
november 1986 blijkt het lastig om de begroting voor het jaar 1987 rond te
krijgen. De tamelijk onverwachte promotie van de dames brengt flink wat extra
kosten met zich mee en de toch altijd al krappe beurs staat nu erger onder druk
dan ooit. Besloten wordt tot een aantal geldwervingsacties, waaronder het
opzetten van een club van honderd. Willem van Eijk gaat hiervan als trekker
optreden. Aart Herour noemt de acties in een kranteartikel in de Nieuwe
Noordhollandse Courant “gerommel in de marge” en pleit voor meer steun van de
gemeente voor de zaalsport. Tevergeefs, want VVD-wethouder Kellersman laat in
een reactie weten dat naar haar mening gezien het exploitatietekort van de
sporthal de huur eerder verhoogd dan verlaagd zou moeten worden. Het ledental
begint te dalen: in juni werden 160 leden gemeten. Met het Amsterdamse
basketball ging het slecht, maar goed nieuws was dat de geheel gerenoveerde
Apollohal weer open ging.

Intussen is de saamhorigheid in de
vereniging niet meer wat deze ooit geweest is. Op één of andere manier zijn er
twee kampen ontstaan, die over allerlei zaken verschillende meningen hebben. De
tegenstellingen lijken eerder persoonlijk dan dat er verschillende visies aan
ten grondslag liggen, maar zijn niet bevorderlijk voor een goede sfeer. In het
voorjaar van 1987 zijn de problemen geconcentreerd rond de vraag of de heren-1
eerste divisie moet blijven spelen, met nieuwe inbreng van buiten af, of dat een
stap terug moet worden gedaan naar het rayon, waarin meer met eigen,
“Landsmeerse” spelers gewerkt kan worden. De zaak komt tot een ontlading op de
algemene ledenvergadering van 3 juni. Aart Herour en Henk Wals hadden al ruim
een half jaar geleden laten weten het na zeven dienstjaren welletjes te vinden.
Yolande van der Worp, Ruud Nassette, Camillus ten Kate, Hanny de Kok en Gijs
Voglezang bleven aan. Voorgesteld werd nu om het bestuur tot 9 personen uit te
breiden, zodat er vier plaatsen vacant waren. Twee kandidaten hadden zich
beschikbaar gesteld. Zeer kort voor de vergadering meldden zich echter nog vier
leden aan, zodat er -voor de eerste en tot nu toe enige maal- meer kandidaten
dan vervulbare posten waren. Na de stemprocedure werden uiteindelijk gekozen:
Harry Duikers, Vasco Tilon, Annemiek Voglezang en Annelies Kersemakers. Een
aantal leden uit ter vergadering bedenkingen tegen de manier waarop de drie
eerst genoemden hun verkiezing hadden bewerkstelligd: “De voorgedrukte
machtigingen die zijn gebruikt, geven aanleiding te veronderstellen dat er en
masse stemmen zijn geronseld; vooral waar dit gaat om stemmen van jeugdleden is
dit een kwalijke zaak”, zo vindt één der aanwezigen. Een ander vindt dat er door
de later aangemelde bestuursleden “op een onbehoorlijke manier te werk is
gegaan”. Nog een ander is echter van mening dat “het doel de middelen heiligt”.
Aangezien er formeel niet tegen de reglementen gezondigd werd, was de nieuwe
bestuurssamenstelling een feit. Al spoedig had dit tot gevolg dat Yolande van
der Worp en Ruud Nassette uit het bestuur traden, zodat we voorlopig weer op het
oude getal van zeven bestuursleden zaten. Camillus ten Kate werd de nieuwe
voorzitter en Annelies Kersemakers de nieuwe secretaris.

(1987-1988)

Het nieuwe bestuur gaat enthousiast aan de
slag. Men slaagt er in om geld te besparen op trainerskosten, door de
belangrijkste posten zelf te vervullen. Ook komt door inspanningen van Willem
van Eijk de club van 100 verder van de grond en wordt voor het eerst meegedaan
aan de grote clubaktie. De kassadienst, een paar jaar geleden wegens te weinig
publiek opgeheven, wordt weer in ere hersteld. Helaas lukt het ook dit bestuur
niet om een grotere sponsor aan de vereniging te binden. In november worden twee
nieuwe bestuursleden aangesteld: Hanneke Kunst en Johan Kaal.

Het seizoen begint op 28, 29 en 30 augustus met een trainingsweekend.

De heren-1- doen een stap terug naar het
rayon. Vasco Tilon is de coach. In het team zijn nog maar vier spelers van vorig
jaar overgebleven: Han Stam, Herman Schuurman, Eric Slond en Nico Boots. Deze
worden aangevuld met George Bruinestein, Erik de Mug, Robbert Slim, Stephen
Tilon en Harry Duikers en uit eigen kweek Harry Roele, David van Calsteren en
Paul Blom. Het team eindigt in de middenmoot.

De dames worden gecoacht door Leczek
Rudkowski. In het team Brenda Scheermeyer, Yvonne Lust, Annemieke Voglezang de
Jong, Nathalie de Kok, Angelique Post, Hanneke Umans, Ingeborg van der Poel,
Esther Henneman, Karin Westdorp en Saskia Duikers. Het wordt spannend aan het
eind van het seizoen. Eind april kan de titel gepakt worden bij winst op
Mustangs, waarvan eerder in de dubbele competitie al drie keer is gewonnen. In
een volgepakte sporthal weten de dames tot ieders verbazing te verliezen met
54-56. Weg kampioenschap. De klaarstaande champagne en bloemen moeten snel
worden weggemoffeld. De tweede plaats geeft recht op promotieduels tegen PSV. In
Eindhoven wordt echter met 75-50 verloren. De met 66-55 gewonnen thuiswedstrijd
weegt daar in punten niet tegen op. Gelukkig vallen er in de loop van de zomer
enkele teams weg uit de promotie-divisie, zodat Landslake toch nog promoveert.
Han Stam coacht de jongens-junioren. De meisjes-welpen van Hanny de Kok worden
kampioen, evenals de heren-5. Ook de meisjes-kadetten van Saskia Duikers zijn
succesvol en worden kampioen.

De bond heeft besloten tot iets dat voor
Landslake Lions al jaren eerder had moeten komen: het laten vervallen van de
reserve-klassen, zodat lagere teams in principe ook onbeperkt kunnen promoveren.
De heren-2 en heren-2 spelen daardoor ineens beide in de hoofdklasse van het
district Amsterdam, iets wat voor de heren-3 wat hoog gegrepen is: dat seizoen
wordt één wedstrijd -de laatste- gewonnen. Aan het eind van het seizoen wordt
afscheid genomen van een Landslake-speler van het eerste uur: Gert Berghorst.
Het seizoen wordt geëindigd met een mix-toernooi en een feest in de sporthal,
waarbij artiesten als Ben Cramer en Han Wellerdieck optraden.

De dames voorop (1988-1997)

(1988-1989)

Landslake begint dit seizoen met een groot
toernooi voor alle teams van de vereniging. Maar liefst 48 teams komen op 10 en
11 september naar Landsmeer. In het bestuur blijken Vasco Tilon en Johan Kaal
eendagsvliegen te zijn en zo wordt het gezelschap weer teruggebracht naar zeven
personen. Wel doet Johan Kaal nog de scheidsrechterscoördinatie. Door wat oude
redactieleden wordt een poging gedaan om het Hol van de Leeuw weer wat
nieuw leven in te blazen, maar het lukt niet echt. Hetzelfde geldt voor het
jeugdplan, zoals voorzitter Camillus ten Kate aan het begin van het jaar 1989
spijtig constateert:

“Ondanks de aanwezigheid van een
aantal uitstekende jeugdtrainers lukt het maar niet om het jeugdplan in een
verdere fase te brengen, waardoor we van een goede jeugdopleiding misschien een
uitstekende zou kunnen maken. Pogingen van de TC om bijeenkomsten te organiseren
lopen op niets uit, omdat vele trainers domweg niet op komen dagen, ondanks
schriftelijke en persoonlijke uitnodigingen”.

De heren-1 selectie bestaat uit Paul Blom,
Harry Duikers, Erik de Mug, Robbert Slim, Nico Boots, Luchien Melchiot, Ronald
Post, Tom van den Broek, Vasco Tilon, Stephen Tilon, Mark Jan prins, Frank
Prins, Dennis Oudkerk Pool, Cor Balk, Herman Schuurman en David van Calsteren.
Later in het seizoen is ook Bart den Boef weer van de partij. Coach is Roy
Emanuels. In de eerste thuiswedstrijd van het seizoen wordt Azimma met 91-71
verslagen. Het team eindigt ergens in de middenmoot.

Bij de dames brengt het seizoen 1988-1989
de drie beste speelsters samen die Landsmeer tot op dat moment had
voortgebracht: Sabine de Kok, Irene van Ginkel en Angelique Post. Met verder
Karin Westdorp, Patricia van Eijk, Ingeborg van der Poel, Esther Slond, Astrid
Lipplaa, Christel Schutz en Saskia Duikers staat er een uitstekend team. Coach
is Rigo de Neijs. De dames eindigen ergens in de middenmoot van de
promotiedivisie. Tonego uit Haaksbergen wordt dat jaar kampioen en promoveert
naar de eredivisie.

Aan het einde van het seizoen wordt een
nieuw fenomeen geïntroduceerd: de meimaand-basketballmaand, een idee
van Willem van Eijk. De organisatie wordt groots opgezet. Een speciaal
huis-aan-huis blad wordt gedrukt en verspreid. In de meimaand het zevende door
Jaap Pelk georganiseerde veteranentoernooi, een toernooi voor de dames-1 en
heren-1 en als hoogtepunt weer een dames-interlandwedstrijd, dit maal Nederland
tegen China. Deze wedstrijd werd op 15 mei gespeeld.

(1989-1990)

Annemieke Voglezang en Harry Duikers zijn
inmiddels ook weer uit het bestuur verdwenen, de laatste na kritische geluiden
in de algemene ledenvergadering van juni 1989. Daar staat tegenover dat Henk van
Ommeren en Willem van Eijk de gelederen van het bestuur zijn komen versterken.
Hun contacten leiden er toe dat eindelijk het lang gewenste sponsorcontract tot
stand komt. De firma’s Amstelhaag, Roheco en Van Eijk stellen voor een periode
van drie jaar vanaf seizoen 1990-1991 jaarlijks 40.000 gulden beschikbaar.
Driekwart van dit bedrag is bestemd voor de heren-1 en dames-1, 25 procent kan
naar de vereniging gaan. In de praktijk levert het meer op, omdat de vereniging
nu ook verlost is van de kosten van de dames-1 en heren-1. Met het bedrag moeten
de heren-1 weer in de topsportliga geholpen worden, zo luidt de opdracht. Er
wordt een stichting in het leven geroepen om het geld te beheren. De dames-1 en
heren-1 vallen voortaan onder deze Stichting. Op 13 maart 1990 wordt hiertoe
door een speciaal bijeengeroepen algemene ledenvergadering besloten. Henk van
Ommeren (voorzitter) en Henk Wals (penningmeester) nemen plaats in het
stichtingsbestuur, te samen met Frans Godschalk namens de firma’s Roheco en
Amstelhaag. De herenkant van de vereniging gaat officieel “Roheco/Landslake
Lions” heten, de dameskant “Amstelhaag/Landslake Lions”.

Maar aan het begin van het seizoen
1989-1990 is al dat geld nog niet beschikbaar. De heren-1 zijn in grote trekken
hetzelfde samengesteld als vorig jaar, zij het dat Hans Kabalt er bij is
gekomen. De nieuwe coach is Victor Sibilo, die halverwege het seizoen, ondanks
goede prestaties, wordt vervangen door Martin Feitsma. De spelersgroep wilde
niet verder werken met Sibilo, zo meldt de pers. De heren eindigen ergens in de
middenmoot

De dames-1 worden versterkt met Monique
Ammerlaan, Michelle Bürer en Ilona van Hek. Later kwamen Ankie Emanuels en
Charlotte Kuiper er ook nog bij. Irene van Ginkel moet helaas wegens medische
problemen afhaken. Roy Emanuels coacht nu de dames. Men draait goed mee in de
promotie-divisie en de dames eindigen op de vijfde plaats.

De meisjes-junioren spelen in het rayon en
worden gecoacht door Johan Kaal. Zij draaien mee met de bovenste vier, alleen
Akrides, Amiga Den Helder en in mindere mate Sportlive Canadians zijn
concurrenten. Amiga wordt kampioen. De meisjes winnen de bekerstrijd na een
gewonnen finale tegen Kroon ’75 uit Damwoude. In het team: Patricia van Eijk,
Tanja van Eijk, Charlotte Kuyper, Ellen Scheermeyer, Berit van Veen, Jacqueline
Vermeulen, Babette Wielenga, Barbara van Veen en Esther Slond. Grote successen
worden dit seizoen geboekt aan de dames-kant: zowel het tweede, het derde en het
vijfde worden kampioen. Ook de meisjes-mini’s en meisjes-kadetten behalen het
kampioenschap. De laatstgenoemden worden tweede bij de kampioenschappen van
Noord-Holland.

In de LOL-sport meerkamp, die wordt
georganiseerd van 16-23 september 1989, behaalt Landslake een tweede plaats, na
IJsclub Hard-gaat-ie. Treurig was dat vlak voor kerstmis de vereniging het
bericht bereikte dat Henk Luxwolda was overleden. Luxwolda was vanaf het begin
als adviseur, trainer en coach betrokken bij Landslake Lions.

Op 15 december vindt een basketballclinic
voor de jongste leden plaats, die bezocht werd door 60 deelnemers. Onder leiding
van Willem van Eijk wordt de tweede Meimaand-basketballmaand
georganiseerd. Met een mini-toermooi (6 mei), veteranentoernooi (12 mei) een
basketballclinic onder leiding van Edwin van der Hart (24 mei) en een toernooi
voor de dames-1 en heren-1 (24 mei) is de maand weer goed gevuld. De klap op de
vuurpeil vindt plaats op 27 mei, als het Nederlands jongens-juniorenteam het in
de Landsmeerse sporthal opneemt tegen ere-divisionist Akrides. Het geheel wordt
weer begeleid door een prachtig gedrukte krant.

Aan het eind van het seizoen neemt
voorzitter Camillus ten Kate afscheid, na een zesjarige bestuursperiode en drie
jaar als voorzitter. Hij constateert:

“Ik heb als bestuurslid de
bloeitijd, de neergang en de wederopstanding van de vereniging meegemaakt. Over
de bloeitijd behoeft verder niets gezegd te worden: we waren groot, we waren
rijk en we waren machtig. En iedereen was natuurlijk elkaars <SPAN
style=”FONT-SIZE: 11pt; FONT-FAMILY: Verdana”>vriend. Ik begon als
voorzitter op het moment dat de vereniging in allerlei opzichten de absolute
bodem had bereikt. Dat maakte die tijd, waarin het een komen en gaan van
bestuurlijke ééndagsvliegen was, en waarin bloedvetes de toon zetten voor de
verenigingsactiviteiten, een tamelijk vervelende. Besturen mag tenslotte ook wel
eens gezellig zijn. Gelukkig is nu door een grote gezamenlijke inspanning, een
door de gelukkige omstandigheid van het vinden van enkele uitstekende sponsoren,
al weer een opwaartse lijn te bespeuren”.

Camillus verhuist naar een dorp in het midden van
het land en verdwijnt voorgoed uit het gezicht. Het seizoen wordt op 9 juni
traditioneel beëindigd met een feest in het ICL. Cees Hartman en Johan Kaal
zorgden voor de muziek.

(1990-1991)

Nu Landslake door het vinden van een
sponsor eindelijk uit de financiële problemen is, lijken de voorwaarden voor een
nieuwe glorietijd aanwezig. Maar de praktijk is weerbarstig, zoals zal blijken.
Gijs Voglezang, Annelies Kersemakers, Henk van Ommeren en Camillus ten Kate
hebben het bestuur vaarwel gezegd. Gijs wordt als penningmeester opgevolgd door
Peter Bieseman en Henk Wals is bereid gevonden om de voorzittershamer weer voor
enkele jaren te hanteren. Verder bestaat het bestuur uit Willem van Eijk
(vice-voorzitter), Hanny de Kok (technische zaken) en Hanneke Kunst
(secretaris). Hanneke Kunst wordt al spoedig afgelost door Linda Derks. Henk van
Ommeren is voorzitter van de technische commissie, waarin verder Hanny en Joop
de Kok, Hans Hendriks en Diana de Jong zitting hebben.

Martin Feitsma is coach van de heren-1 en
stelt gelijk orde op zaken. Bart den Boef en Dennis Oudkerk Pool worden uit het
team verwijderd en Harry Duikers voor een maand geschorst. Als versterking van
buitenaf wordt ex-international Herbert Camero aangetrokken. Verder haalt
Feitsma jeugdspelers Randy Toussaint en Werner Palstra bij het team. De eerste
vier wedstrijden van het seizoen worden gewonnen, maar dan gaat het
minder.

Feitsma is ook coach van de dames-1. Deze
eindigen dit seizoen net als vorig jaar op de 5de plaats in de promotie-divisie.
De heren-4 worden dit seizoen kampioen. Johan Kaal is dit seizoen actief als
jeugdcoördinator. Hij probeert het jeugdplan in de praktijk te brengen en
bezoekt onder meer Landsmeerse scholen om trainingen te verzorgen en zodoende
nieuwe leden te werven. Elles Goedhart wordt geselecteerd voor het Nederlands
passarelle-team en Tanja van Eijk speelt een jaar in de Verenigde
Staten.

Op 28 december ontvingen we bezoek van een
Tsjechisch damesteam uit Praag. Hoewel het bezoek slechts kort te voren was
aangekondigd, slaagde Joop de Kok er net op tijd in de 20 Tsjechen bij allerlei
mensen onder te brengen. Er werd een toernooi gespeeld, waaraan naast Landslake
en het Tsjechische team MSV en FAC deelnamen. De Landsmeerse gastvrijheid wordt
echter zwaar op de proef gesteld:

“De dames-1 hadden het
plan opgevat om hun gasten op een in Amsterdam te gebruiken diner te onthalen.
De busreis naar Amsterdam werd aanvaard, alwaar een smakelijke Italiaanse
maaltijd werd genuttigd. Het was met name een bebaarde Tsjechische begeleider
die zich in het restaurant mateloos populair wist te maken door kwistig aan de
bel te trekken en op kosten van de gastvrouwen Martini’s (‘shaken, not stirred’)
uit te delen. (…) Bij Andreas van der Bout, waar de bebaarde Tsjech zijn
domicilie had gekozen, werd de volgende morgen al vroeg een aanslag op de
biervoorraad gedaan. Het beloofde een gezellige dag te worden!”

Toen de baardige Tsjech zich in een
onderling partijtje met enkele Landslake-prominenten ook nog als een
driepuntskoning ontpopte, was de maat vol. Zonder spijt werd de volgende dag
afscheid genomen van de rokende Tsjechische bus.

De derde meimaand-basketballmaand
brengt een heren-1 toernooi, de Noordhollandse kampioenschappen voor mini’s, een
jeugdclinic, een kadettentoernooi en het traditionele veteranentoernooi. En
uiteraard een begeleidende krant. Het clubfeest valt dit jaar op 15 juni en
wordt gehouden in de kantine van de sporthal.

(1991-1992)

Het seizoen begint -for old times sake en
op verzoek van Martin Feitsma- op 30 augustus met een trainingsweekend in
Hellendoorn. De opkomst valt wat tegen: eigenlijk alleen de dames-1 en een
twaalftal belangstellenden, onder wie het organisatiecomité. Eind augustus is
een drukke periode, want dan wordt ook de LOL-sport meerkamp gehouden, waar
Landslake op een gedeelde derde plaats eindigde. Het bestuur wordt uitgebreid
met Ferdinand van Veen en Diana de Jong. Ferdinand heeft ledenwerving als
speciaal aandachtsgebied.

Als nieuwe trainer van de heren-1 wordt
-voor de derde maal- Bob Plantinga aangesteld. Vlak voor het begin van de eerste
wedstrijd moet een zware teleurstelling verwerkt worden, als Herbert Camero
besluit in te gaan op een lucratieve aanbieding van promotie-divisionist
Werkendam. Het team bestaat verder uit Herman Schuurman, Hans Kabalt, Werner
Palstra, Remco de Louer, Tonny Leemans en Harry Duikers. Aan dit gezelschap
worden als nieuwe spelers toegevoegd: Goran Dimkovski, Roy van der Velde, Wim
Nieuwenhuizen en Nico Schuthof. Gelukkig konden al gauw twee opvolgers voor
Camero gevonden worden in de 2.10m lange Marlon Creebsburg en Camiel Mol. Een
derde nieuwe speler diende zich aan in de persoon van oud-gediende Wim Huisman.
Het team eindigde in de bovenste regionen, maar de begeerde promotie kon niet
bereikt worden.

Martin Feitsma begon aan zijn tweede van
een lange reeks seizoenen bij de dames-1. Sabine de Kok en Saskia Duikers
stopten, beiden na indrukwekkende carrières. Ilona van Hek, Karin Westdorp,
Patricia van Eijk, Michelle Bürer, Ankie Emanuelson, Esther Slond, Angelique
Post, Ingeborg van der Poel, Charlotte Kuyper en de Amerikaanse Johnny Thomas
vormden de selectie. Helaas kwam Johnny Thomas snel na het begin van het seizoen
met een aantal financiële eisen waaraan de vereniging niet kon voldoen. Exit
Thomas. De dames eindigden in de middenmoot.

In september, december en maart werden
door Ferdinand van Veen weer jeugdclinics georganiseerd, waarbij onder meer de
Amerikanen Tree Marionneaux, Lawrence McRey en Johnny Thomas de Landsmeerse
jeugd een aantal basisvaardigheden aanleerden. Nynke Hendriks en Mara van Laren
haalden de Nederlandse passarelle-selectie.

De meisjes-aspiranten werden onder leiding
van coach Ria de Roos op 23 februari kampioen. Ook de jongens-mini’s (coach Cor
Kenter), de meisjes-junioren (coach Goran Dimkovski) , jongens-aspiranten (coach
Waldi Neyhorst) en dames-3 behaalden het kampioenschap. De dames-3 werden
bovendien bekerkampioen.

Ter viering van het 20-jarig bestaan vond
op 4 januari een mix-toernooi en een feest plaats. De vierde meimaand
bracht maar liefst vier toernooien: voor de jeugd, de heren-1, de veteranen en
een drie-tegen-drie pleintjes-basketballtoernooi, waaraan iedereen kon meedoen.
Het pleintjes-basketballtoernooi op 24 mei werd gecombineerd met een
sponsorloop. De meisjes-aspiranten spelen van 29-31 mei een “te gek”
internationaal toernooi in Recklinghausen, Duitsland.

Het clubfeest werd voor het eerst sinds
tijden weer eens in het clubgebouwtje van zeilvereniging “De Breek” gehouden, en
wel op 13 juni.

(1992-1993)

Aanvankelijk ziet het er slecht uit, maar
het wordt toch nog een aardig seizoen. Willem van Eijk, Linda Derks en Hanny de
Kok, de laatste na een periode van 10 jaar, hebben het bestuur in mei 1992
verlaten. Het blijkt moeilijk om opvolgers te vinden. Henk Wals, eigenlijk ook
van plan om af te treden, blijft uit nood nog een jaar aan, nu ad interim als
secretaris. Ferdinand van Veen wordt, eveneens ad interim, voorzitter. Verder
zitten Peter Bieseman en Diana de Jong nog in het bestuur. Het bestuur stelt
zich tot taak de zaak draaiende te houden, maar waarschuwt met deze
onderbezetting geen grootse daden te kunnen verrichten. Gelukkig zijn er nog een
paar mensen actief, zoals in de technische commissie, bestaande uit Hans
Hendriks (voorzitter), Diana de Jong, Hanny en Joop de Kok en Henk van Ommeren.
Aart Bakker heeft de ondankbare taak van scheidsrechterscoördinator op zich
genomen.

Met de sponsoring gaat het intussen niet
goed. Al vanaf het begin zijn er moeilijkheden als het op betalen aankomt.
Amstelhaag en Roheco moeten voortdurend worden aangemaand om aan hun
verplichtingen te voldoen en als tijdens gesprekken beterschap beloofd wordt,
blijken dit meestal praatjes voor de vaak. Amstelhaag is op zich een fatsoenlijk
bedrijf, maar Roheco blijkt geleid te worden door een aantal lieden van
twijfelachtig allooi. Uiteindelijk schakelt Landslake Lions een advocaat in,
waarna blijkt dat Roheco een min of meer “lege”constructie is, waar weinig te
halen valt. Uiteindelijk komt het tot een schikking, maar aan het begin van het
seizoen 1992-1993 is de sponsorkoek op. Het gewenste resultaat, promotie van de
heren-1, is niet gehaald. Wel is een gedeelte van het geld nuttig gebruikt voor
het organiseren van clinics, ledenwerfacties en jeugdtrainingen, maar het
resultaat daarvan is moeilijk meetbaar. In augustus 1992 zijn we dus min of meer
terug bij af.

Hoewel: Angelique Post en Cees Hartman
verklaren zich bereid om het clubblad te gaan verzorgen. Het Hol krijgt
een face-lift, wordt dikker en er valt soms weer wat leuks in te
lezen.

De dames-1 worden versterkt met Britta
Burgert, Tiny Langeveld en Sandrine Lorentz. De junioren Elles Goedhart en
Charlotte Kuijper krijgen regelmatig speeltijd. In de NNC van 26 november 1992
verklaart coach Martin Feitsma naar de eredivisie te willen met de
dames.

“In een dorp als
Landsmeer moet dat kunnen, basketballen in de eredivisie. Als het bij Lisse, Urk
en IJmuiden kan, moet het bij ons ook mogelijk zijn. We hebben voldoende
materiaal om uit de promotiedivisie te komen. Of we ook goed genoeg zijn om ons
in de eredivisie te handhaven, daar heb ik mijn twijfels over.”

Feitsma’s ambitie wordt werkelijkheid: op 18 april
1993 worden de dames kampioen van de promotiedivisie, na een met 68-62 gewonnen
wedstrijd tegen Jolly Jumpers. Na 21 jaar bestaan heeft de vereniging een
mijlpaal bereikt: een team aan de absolute top. Feitsma merkt na afloop tegen
een journalist van de NNC op dat de teamgeest en de vriendschap in de ploeg de
peilers zijn van het succes.

Dat was misschien net wat er aan ontbrak
bij de heren-1. Bob Plantinga blijft coach. Dimkovski vertrekt weer, maar Robert
Bout, Roy Emanuels, Thom Brand en Frank Soonius komen het team versterken.
Verder spelen Hans Kabalt, Harry Duikers, Tonny Leemans, Wim Nieuwenhuizen en
David van Calsteren. Landslake draait aanvankelijk mee met de bovenste vier,
maar moet de hoop op promotie laten varen na de met 84-91 verloren
thuiswedstrijd tegen FAC.

De meisjes-passarellen worden ook kampioen
en bovendien na winst op Bestmate/Akrides (85-17) en Amiga (57-54) kampioen van
Noord-Holland. De ploeg van Ria de Roos en Patricia van Eijk bevat inmiddels
maar liefst vier speelsters uit de Nederlandse selectie: Leilani van Swieten,
Jildis Pronk, Nynke Hendriks en Gaby Pastor.

Een opluchting is dat zich voor de
algemene ledenvergadering van mei zich drie nieuwe bestuursleden melden: Frank
Prins, Cees Hartman en Dolf van Muyden, zodat Peter Bieseman en Henk Wals nu ook
met een gerust hart afscheid kunnen nemen. Verder slaagt Ferdinand van Veen er
in een nieuwe sponsor te vinden, de firma Sneekhout. De heer Sneek verklaart
zich bereid voorlopig de kosten van de dames-1 voor zijn rekening te nemen.
Ineens ziet de toekomst er weer goed uit.

Dat alles wordt gevierd op zaterdag 29 mei
door een “groots eindfestijn”, met behendigheidsspelen voor de mini’s, een
mixtoernooi voor de rest, een driepuntswedstrijd en een feest. Op het feest werd
ruim gebruik gemaakt van de mogelijkheid om te karaoken, hetgeen tot memorabele
taferelen leidde.

(1993-1994)

Frank Prins wordt de nieuwe voorzitter,
Cees Hartman secretaris en Dolf van Muyden penningmeester. Het bestuur wordt
gecompleteerd door Diana de Jong en Ferdinand van Veen. Het nieuwe bestuur gaat
enthousiast aan de slag, daarbij terzijde gestaan door de technische commissie
onder leiding van Hans Hendriks en met natuurlijk de immer actieve en onmisbare
Hanny de Kok. Henk Wals heeft inmiddels de ledenadministratie van haar
overgenomen. Aart Bakker is nog steeds de scheidsrechterscoördinator. Lieke Post
en Cees Hartman vormen de redactie. Gerard Handstede ontwerpt een nieuwe
huisstijl, waarvan het logo ook prijkt op een nieuw verenigings
T-shirt.

De dames-1 beginnen hun eerste seizoen in
de eredivisie. Aanvulling kwam van Suzanne van Kooten, Saskia Koolhof en
boomlange Yvonne de Haas. De laatste verdween overigens al weer snel. De dames
blijken het niveau redelijk aan te kunnen. Bij de splitsing van de ere-divisie,
die toentertijd nog halverwege het seizoen plaats vond, komt Sneekhout weliswaar
in de onderste helft terecht, maar daarin handhaaft het team zich prima.
Angelique Post wordt gekozen tot All Star en mag meedoen met de jaarlijkse All
Star-wedstrijd.

De meisjes-junioren van coach Jannemiek Kuijper doen het goed in hun eerste eredivisie-jaar en eindigen in de middenmoot.

De heren-1 loopt leeg en wordt
traditioneel weer aangevuld met spelers van buiten: Luciën Leerdam, Frank
Timmer, René van Bruggen en Henk van Vlierden. Dennis Oudkerk Pool en Robbert
Slim keren terug. Harry Duikers, Tonny Leemans en Frank Prins waren gebleven. De
nieuwe coach is Arie Gorissen. Aardig is dat ook het tweede wordt versterkt met
een groepje nieuwe spelers, allemaal afkomstig van Racing Amsterdam: Martin
Asses, André Mol, Peter Witte, Nico Postma en de ons al bekende Ruud Redeker. De
heren-1 draait overigens een matig seizoen.

De dames-3 en dames-4 worden kampioen. De
meisjes-kadetten worden ook kampioen en eindigen als tweede in het kampioenschap
van Noord-Holland.

>Het eindfeest vindt plaats in het ICL op
21 mei. Er is een mixtoernooi met een driepuntswedstrijd. Dat ook centers best
driepunters kunnen schieten bewijst Lia Goedhart, door deze wedstrijd te
winnen.

(1994-1995)

Ferdinand van Veen neemt afscheid van het
bestuur. Slechts vier bestuursleden blijven over. Bestuurlijk gezien geen
vetpot, want eigenlijk zijn er meer mensen nodig. De technische commissie
bestaat uit Hanny de Kok, Diana de Jong, Lia Goedhart, Frank Prins en Hans
Hendriks. Hans moet echter halverwege het seizoen stoppen wegens zijn drukke
werkzaamheden. Hij wordt opgevolgd door Annemieke Voglezang.

De dames-1 beginnen aan hun tweede seizoen
in de eredivisie. Britta Burgert en Saskia Koolhof hebben afscheid genomen. De
nieuwe vrouwen heten Chantal Breyaen en Irene Flapper. Junior Jildis Pronk
krijgt haar eerste speelminuten, wat haar tijdens het All Star-weekend in
Groningen de titel Rookie van het jaar oplevert. Ook de junioren Elles Goedhart,
Gaby Pastor en Maaike Söhne spelen regelmatig mee. In december wordt de
eredivisie gesplitst in twee helften. Het team kwalificeert zich deze keer voor
de bovenste helft, maar haalt uiteindelijk niet de Play Offs.

De meeste nieuwe heren-1 spelers van vorig
jaar blijken opnieuw geen blijvertjes te zijn. Het valt bijna niet meer bij te
houden. In elk geval dit jaar een Spanjaard (Antonio Mayas) en een Amerikaan
(Jack Denarid) in het team. Arie Gorissen blijft aan als coach. Het aantal
winstpartijen is gering en aan het eind van het seizoen is degradatie van de
eerste naar de tweede rayonklasse een feit.

De meisjes-junioren, onder leiding van de
nieuwe coach Ruud Verhulsdonck, draaien goed mee in de eredivisie, maar leiden
enigszins onder het dubbelleven van de junioren-bankspeelsters bij de dames-1.
De meisjes-passarellen van coach Dorette Pronk worden kampioen. De
jongens-junioren worden op enthousiaste wijze gecoacht door Jack Denarid. Zij
worden tweede in de eerste klasse van het district Amsterdam en promoveren naar
het rayon. Dennis Kruse, die aan het eind van het seizoen de vereniging zal
verlaten, speelt in het Amsterdams kadettenteam. Gaby Pastor, Nienke Hendriks en
Jildis Pronk worden geselecteerd voor het nationale
meisjes-kadettenteam.

De meisjes- en jongens-junioren maken een
trip naar Zweden en spelen daar een toernooi. Het was, aldus speler Giel van der
Broek, “een te gekke week, er was een grote saamhorigheid, klasse.” Waaruit deze
klasse bestond meldt ons Johnny Bollemeyer:

“Het leek wel of Steve en Marc de
mooiste, knapste en leukste van de wereld waren, want we hebben de hele week
alleen maar Zweedse vrouwen achter onze reet aan gehad. Nog een applaus voor
Hakim met het mooiste meisje van Zweden.”

Ook organiseert de vereniging een
oefeninterland voor het nationale damesteam tegen België en er komt tweemaal een
Amerikaans collegeteam op bezoek. Vlak voor kerstmis trouwen de ooit
veelbelovende Mark-Jan Prins en Sandra Schreuder. Het is een geinig stel, vindt
iedereen. Het verenigingsgehalte van het feest in De Scheidingh is
vanzelfsprekend hoog.

Het eindfeest vindt plaats op 3 juni in
het ICL. Er is alweer een mixtoernooi, driepuntsschieten en een
miniparcours.

(1995-1996)

Ferdinand van Veen keert na een jaar
afwezigheid weer terug in het bestuur, nu als penningmeester, met ruggesteun van
Gijs Voglezang de Jong als administrateur. Dolf van Muijden wordt ontheven van
deze post en krijgt andere bestuurstaken. Tijdens de jaarvergadering van juni
1995 wijdde de kascommissie namelijk een kritisch rapport aan de boekhouding.
Anita Vermeulen volgt Aart Bakker op als scheidsrechterscoördinator en deelt met
straffe hand boetes uit. De club gaat op nieuwe tenues over, te koop in het
“Sportpaleis” in de Jan van Galenstraat te Amsterdam.

De dames-1 kunnen dit jaar niet over
Chantal Breyaen beschikken, die een zware knieoperatie heeft ondergaan. Maar er
komt aanvulling in de personen van Alice Felter en Jitka van der Bruggen, beide
van Prisma College. Het team gaat goed van start, lijkt de Play Offs te gaan
halen, maar krijgt op het laatste moment een terugval. Een ietwat
teleurstellende vijfde plaats is het gevolg. Wel wordt Martin Feitsma in maart
te Urk gekroond tot coach van het jaar. Angelique Post speelt weer in het All
Star-team.

De heren-1 doen weer een stap terug, van
het rayon naar de eerste klasse van het district. Het hele team is inmiddels
leeg gelopen, dus de heren-2 van vorig jaar wordt gepromoveerd tot heren-1. Er
is geen coach en de kern wordt gevormd door het vorig jaar overgekomen Racing
Amsterdam-team, inmiddels gemiddeld 40 jaar oud, dus wonderen mogen niet
verwacht worden. Die gebeuren ook niet en het team eindigt ergens in de onderste
regionen. De jongens-aspiranten van coach Ruud Verhulsdonck behalen het
kampioenschap.

Het sportieve hoogtepunt van het seizoen
is de Final Four van de eredivisie meisjes-junioren. Landslake mag het
organiseren en doet dit op uitstekende wijze, onder de bezielende leiding van de
nimmer aflatende Jaap Pelk. Op 27 en 28 april ontmoeten vier teams elkaar:
Sneekhout Lions, 3-Es Piranhas, BV Hoofddorp en Prisma College. Sneekhout wint
van Hoofddorp (55-44) en speelt de finale tegen de Piranhas. Full Court Press
schrijft:

“In de finale verraste
Piranhas-coach Roos de Vries vriend en vijand met een zeer lang volgehouden
zoneverdediging. Die werkte -zeker in de eerste helft- redelijk, ware het niet
dat de meiden uit Amstelveen snel in foutenlast kwamen. Sneekhout Lions, op het
veld geleid door pointguard Jildis Pronk, kwam snel op achterstand, maar bleef
uiterst kalm volharden in een statisch aanvalsspelletje waarbij in feite alleen
de centers scoorden. Vooral Maaike Söhne liet zich hier gelden en schuwde
daarbij enig duw- en trekwerk niet. Zeker met dat laatste facet hadden de
speelsters van Piranhas wat moeite en dat leidde er mede toe dat van een
teamaanval bijkans geen sprake was.”

Uiteindelijk wordt gewonnen met 54-49 en mogen de
meisjes-junioren zich Nederlands kampioen noemen. De Piranhas hebben zich na
afloop niet meer goed in de hand en speaker Joost van der Wal wordt bijna
gemolesteerd door een schuimbekkende Amstelveense. De Sneekhout-meisjes werden
gecoacht door Arie Gorissen en bestonden uit Irene Buijs, Tanneke Hendriks, Mara
van Laaren, Maaike Söhne, Nynke Hendriks, Jildis Pronk, Selma Haverman, Elles
Goedhart en Renske Gras.

Het eindfeest vindt plaats op 1 juni in de
sporthal. De organisatie geschiedt door de dames-1, die daarmee aantonen een
echt clubhart te bezitten. Vier kampioenen worden gehuldigd: de dames-3, de
jongens-passarellen, de jongens-mini’s en de meisjes-junioren. Er zijn dit keer
artiesten gecontracteerd, maar liefst drie: een zanger en twee zangeressen. Het
wordt een gezellige avond met als hoogtepunt de vertolking van het door hemzelf
geschreven lied Naakt voor het raam door Cees Hartman.

(1996-1997)

Diana de Jong verlaat het bestuur. Een
kwartet blijft over: Frank Prins, Cees Hartman, Ferdinand van Veen en Dolf van
Muijden. Ter voorbereiding van het 25-jarig jubileum in januari 1997 wordt een
jubileumcommissie in het leven geroepen, met daarin Jaap Pelk, Ruud Nassette,
Henk Wals, Barbara van Veen, Ferdinand van Veen en Frank Prins. Cor Buijs is
inmiddels voorzitter van de technische commissie geworden.

Het seizoen begint feestelijk met twee
verenigingshuwelijken: op 13 september trouwt aanstaand vader Cees Hartman
-dezelfde die aan het begin van dit verhaal als twaalfjarige over snorren en
baarden sprekend is opgevoerd- met Angelique Drost. Een week later is het de
beurt aan Anita Vermeulen en René Bakker, het jongetje dat twintig jaar geleden
de meeste stickers van iedereen verkocht.

Harry Duikers biedt aan met een aantal
kennissen een nieuwe heren-1 te vormen en het bestuur gaat hierop in. Men vraagt
Bob Plantinga het team te gaan coachen. Deze stemt toe. Het is de vierde maal
dat Plantinga het eerste herenteam van Landslake leidt. In de rayonklasse valt
een plaats open en Landslake mag deze invullen. Een groot aantal nieuwe spelers
meldt zich aan. Dit zadelt Plantinga met het luxe probleem van de ruime keuze
op. Gaat de heren-1 eindelijk weer floreren? De grote toeloop van heren leidt er
toe dat in november weer een derde herenteam wordt ingeschreven.

Martin Feitsma begint aan zijn zevende
seizoen als coach van de dames. Tiny Langeveld heeft een stap terug gedaan en
Alice Felter en Suzanne van Kooten spelen ergens anders. Daartegenover staat de
komst van het jeugdige talent Marte Linthout en de centers Arnolda Jagersma en
Viviën Berends. Chantal Breyaen is inmiddels hersteld van een langdurige
knieblessure. Feitsma beschikt hierdoor over een vrij brede selectie, die het
seizoen begint met een weekeinde in België. In het Hol verschijnt
hiervan een verslag. Aardig is te merken dat er in de loop der jaren een zekere
continuïteit is in het gedrag van voorzitters en de ongegeneerde berichtgeving
daarover. Herinnert u zich nog voorzitter Van Soelen in 1977 bij de opening van
sporthal De Weeren? Het is er niet beter op geworden:

“Chantal, Maaike en de voorzitter
waren ontsnapt aan Martins zoekende ogen. Zij waren weer terug geglipt in de
homobar. De Vlaamse sjowarma smaakte goed en wij namen de knoflooklucht mee naar
de slaapzaal. Maar…waar waren Frank & Co? In de verte hoorden we al wat
gelal. Dus ze waren in aantocht. Maaike en Chantal besloten om nog wat in bad te
gaan liggen en Frank vond de kast wel een geschikt urinoir.”

De dames brengen het in de bekercompetitie
tot de Final Four. Op vrijdagavond 8 november 1996 reizen team en supporters per
bus af naar Tubbergen, waar gespeeld moet worden tegen Bavaria Lieshout. Tegen
dit team, waarin de bekende zusjes Maas de hoofdrollen voor zich opeisen, wordt
een zinderende halve finale gespeeld. Uit het wedstrijdverslag:

“Na de pauze gaat het vijf minuten
gelijk op (44-43). Er volgt wat trash-talk tussen Post en Lia Maas waar Dennis
Rodman een puntje aan kan zuigen en de sfeer wordt grimmiger. In de volgende
tien minuten noteert Sneekhout zegge en schrijve vijf punten, tegen Lieshout
zestien! Gevolg: vijf minuten op de klok en een comfortabele voorsprong voor
Lieshout. Comfortabel? No way, José! Onder aanvoering van de jonge Jildis Pronk
(wat een prachttalent), slaat Sneekhout onbarmhartig hard terug. Pronk schiet
Lions in de laatste minuut met een driepunter zelfs weer op gelijke hoogte. De
press van Sneekhout dwingt Carla Maas tot een verschrikkelijke loopfout, die
scheidsrechter van Ek met de mantel der liefde bedekt. Onbegrijpelijk! Haar
zuster krijgt even later de kans aan te leggen van de vrije worplijn en zet
Lieshout op 64-63. Komt alles toch nog goed voor de Brabanders? ‘k Dacht het
niet. Jitka v/d Bruggen is de naam. Schiet blij kijkend in de slotseconde de
droom van Lieshout langs huis en tuin volledig in puin. In style, want dat doet
ze met een driepunter. 64-66 voor Sneekhout. Einde wedstrijd.”

Helaas volgt na dit hoogtepunt de volgende dag een
dieptepunt. Na in de eerste helft met 24-1 (!) achter gestaan te hebben,
verliest Sneekhout met 70-58 van WSC Waalwijk. Dan duurt de busreis terug naar
Landsmeer lang, ook voor de meegereisde sponsor Jan Sneek. Maar, zoals Angelique
Post na de wedstrijd voor de camera van de Lokale Omroep Landsmeer opmerkt: een
tweede plaats is toch ook wel mooi.

De dames behoren met het bereiken van de
Final Four inmiddels wel tot de absolute top van Nederland. Een mooi besluit van
dit verhaal over 25 jaar Landslake Lions. Nog mooier is misschien dat zich de
laatste tijd vrij veel nieuwe jonge leden hebben aangemeld. Hierbij is een
aantal kinderen van Landslake-leden van het eerste uur, die je daardoor ook weer
regelmatig in de sporthal ziet verschijnen en soms zelfs een tweede actieve
verenigingsloopbaan ziet beginnen. Zo is oud-bestuurslid Aart Herour coach van
de jongens-mini’s en oprichter Ruud Nassette lid van de jubileumcommissie.

Laten we hopen dat zich onder deze
kinderen de dames-1 en heren-1 van het seizoen 2006-2007 bevinden. En misschien
dat de geschiedschrijver van 50 jaar Landslake Lions in 2022 hun daden kan
loven.